Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

"The Long Walk", totaliter ve militarist bir rejim tarafından yönetilen Amerika'da geçen, gerilim dozu yüksek bir distopya. Film; Amerikan toplumuna ilham vermeyi amaçlayan, her yıl canlı yayınlanan, zorlu bir yürüyüş maratonuna katılan elli genci takip ediyor. Her bir genç günlerce,…devamı"The Long Walk", totaliter ve militarist bir rejim tarafından yönetilen Amerika'da geçen, gerilim dozu yüksek bir distopya. Film; Amerikan toplumuna ilham vermeyi amaçlayan, her yıl canlı yayınlanan, zorlu bir yürüyüş maratonuna katılan elli genci takip ediyor. Her bir genç günlerce, durmadan, saatte 3 mil hızla yürümek zorundadır ve üç uyarıdan sonra bunu başaramazsa öldürülmektedir. En uzun süre dayanan kişiyi ise zenginlik ve kendi seçtiği bir dileğin gerçekleşmesi beklemektedir. Stephen King'in, popülaritesinin yazarlık yeteneğinden mi yoksa şanstan mı kaynaklandığını görmek adına 1979 yılında, Richard Bachman gölge kimliği ile yayımladığı romandan uyarlama bir eser "Uzun Yürüyüş." Aslında Vietnam Savaşı'na binaen bir bilim kurgu alegorisi olan eser, bu anlamda anti-militarist bir çizgide. Militarizm, otoriter kontrol, totaliter rejimin tutumları, gençliğin harcanabilir olma durumu net şekilde gözler önüne serilirken kapitalizme ve bireyleri çıkar çatışmalarına yönlendiren toplumsal baskılara ve dinamiklere de eleştiri getiriyor film. Bunlar arka plan dokusu olarak tematik bir derinlik ve amansız bir gerilim eşliğinde sunulmuş izleyiciye. Filme salt "saf ve sürekli bir gerilim içinde yürürken öldürülen gençler" bakış açısı ile basit bir film olarak yaklaşmak senaryoya haksızlık olur. Teknik olarak da sınıfı gecen bir seyirlik bence. Görüntü yönetimi başarılı. Bu zorlu, distopik maratonun kasvetini sert kamera açıları ve çoğu zaman grili, kahve tonlu ve yeşil bir renk skalası ile pekiştirmiş görüntü yönetmeni. Çizilen minimalist dünya, realite anlamında hikaye örgüsüne çok şey katmış. Eleştirilebilecek yanları yok mu filmin? Muhakkak var. Örneğin, diyaloglar çoğu zaman basit ve ağdalı duygusallıklarla örülü. Bu bir zaman sonra rahatsız edebiliyor izleyiciyi. Karakterler biraz klişe olsa da oyuncuların başarılı performansları bu olumsuzluğu ortadan kaldırıyor. Genç oyuncular, yürüyüşün fiziksel zorluğunun yanı sıra psikolojik gerilimi de incelikle yansıtabilmişler. Binbaşı rolündeki Mark Hamill ise ses tonu ve imajı ile nefret edilmeyi hak eden bir tiplemede. Netice olarak, filmimiz dayandığı içeriği felsefik anlamda çok fazla kurgulayamasa da yönetmenin becerisi, ortaya konulan kararlı performanslar ve sunulan atmosfer işçiliği ile distopik hiyerarşide kendine bir apolet takabilecek gibi duruyor. İyi seyirler dilerim.