Raf Yorumu: . (@ipekce)

Spoiler içeriyor Film, kötülüğü “kader” ve “rastlantı” kavramlarıyla açıklamaya çalışıyor;ancak ben kötülüğün yalnızca kötü olmayı seçen insanın ürünü olduğuna inanıyorum. Kader, burada bir bahane gibi sorumluluktan kaçışın zarifçe paketlenmiş hali. Film Moss’un çölde yanlış giden bir uyuşturucu anlaşmasının ardından bulduğu para çantasıyla…devamıFilm, kötülüğü “kader” ve “rastlantı” kavramlarıyla açıklamaya çalışıyor;ancak ben kötülüğün yalnızca kötü olmayı seçen insanın ürünü olduğuna inanıyorum. Kader, burada bir bahane gibi sorumluluktan kaçışın zarifçe paketlenmiş hali. Film Moss’un çölde yanlış giden bir uyuşturucu anlaşmasının ardından bulduğu para çantasıyla başlıyor. Moss, 2 milyon dolarlık çantayı alıp gider. Basit, hatta küçük bir karar gibi.Ancak bu küçük hareket, geri dönüşü olmayan bir zincirin ilk halkası. Moss, o çantayı aldığı anda yalnızca parayı değil, ahlaki çizgisini de bırakıyor. Bu noktada film, “kaderin ağına yakalanan masum adam” hikâyesi gibi görünse de, ben bunu bir “vicdanın gevşemesi” olarak düşünüyorum.Moss kötü biri değil, ama “kimseye zararım yok” diyerek içindeki sınırı esnetti. Kötülük çoğu zaman böyle başlar: büyük kararlarla değil, küçük bahanelerle. Moss’un peşine düşen Anton Chigurh, filmin en karanlık figürü.Çoğu kişi onu “kaderin temsilcisi” olarak yorumlamış.Yazı-tura atarak kurbanlarının yaşamını belirlemesi bunu düşündürüyor. Ama ben Chigurh’u kaderin değil, vicdansız aklın, yani kendi sorumluluğunu Tanrı’ya ya da rastlantıya yükleyen insanın cisimleşmiş hali olarak görüyorum. Çünkü yazı-tura atmak bile bir seçimdir. Chigurh’un “ben kaderim” sözü, aslında kendi iradesinin yükünü taşımamak için söylediği bir yalan. Kötülüğü kaderle açıklamak, onu kaçınılmaz kılar. Oysa kötülük, tamamen seçimin sonucudur soğukkanlı, hesaplı ve sorumluluk sahibi bir seçimin. Film boyunca bir başka karakter, Şerif Ed Tom Bell, olup bitenleri anlamaya çalıştı ama ben artık yaşlandım diyerek kaçtı. Hiç kimse kimsenin karanlığını aydınlatamaz. Herkes kendi yolunu, kendi aklıyla bulmak zorundadır. Belki birileri önceden yürümüştür, ama o ışık artık bizim elimizde değil. Bu yüzden film bir aydınlanmayla değil, bir anlam arayışının boşluğuyla bitti. Kötülük bir doğa yasası değildir. Kaderin değil, insanın kararıdır. Ve belki de bu yüzden, bu dünyada artık sadece ihtiyarlara değil, vicdan sahiplerine de yer kalmadı.