Raf Yorumu: b (@olurmukihic)

Tam şu an izliyorum, yumuşacık hissettiriyor. Ne zaman kendimle başbaşa kalmak istesem ya da huzurlu hissetmek adına bir ortam oluşturmaya çalışsam hep bu diziyi açarken buluyorum kendimi. Son zamanlarda içimi ısıtan en iyi dizi. Karakterler ve yaşanan durumlara karşı edindikleri…devamıTam şu an izliyorum, yumuşacık hissettiriyor. Ne zaman kendimle başbaşa kalmak istesem ya da huzurlu hissetmek adına bir ortam oluşturmaya çalışsam hep bu diziyi açarken buluyorum kendimi. Son zamanlarda içimi ısıtan en iyi dizi. Karakterler ve yaşanan durumlara karşı edindikleri tepkiler o kadar gerçekçi ki, birçok sahnede sanki gerçekten onlar var da rol yapmıyorlarmış gibi geliyor. Bir de geçmişi anımsatıyor, özlemle karışık hüzün hissimi olumlu anlamda tazeleyerek içimde hoş bir duygu yaratıyor. * 21.09.2025 - 02.03.2026 Söyleyecek çok şey var ve sanırım hiçbirini sözlerle ifade edemeyeceğim. Bu dizinin içimdeki yerini ve bana hissettirdiklerini tarif edebilmek çok zor. Karakterlerin doğallığının yanı sıra samimi, içten ve öylesine güzel oluşları içimi öyle bir ısıtıyordu ki; bazen izlerken kendimi ciddi anlamda huzurlu ve konfort alanımda hissediyordum. Bunu bir dizinin başarması zor ama yine de oluyordu işte. Dizinin çekildiği yere karşı da ayrıca bi sempatim oluştu. Çoğu zaman kendimi öyle bir kasabada, böylesine içi dışı bir, art niyetsiz insanlarla yaşarken hayal ettim; bu da ayrıca huzur verdi. Rıza’nın son bölümde değişmesi, buna bile isteye karar vermesi ve tüm tabularını yıkarak herkesten dilediği özürle artık bambaşka birisi olacak olduğunu açıklaması dizide en mutlu olduğum şeylerin başında yer aldı. Despotluğuyla ve ataerkil düzenin örnekliğiyle kök söktürdüğü, ama ona rağmen yine de sevgi doluluklarından ve enerjilerinden hiçbir şey kaybetmeyen ailesi artık huzur içinde yaşamaya devam edecekler. Ayşen’in üçüzleri olmuş, bunu da finalde es geçmeden göstermeleri hoşuma gitti. Eylül’ün Suat’a artık baba demek istediğini teklif etmesi, Ayla’nın Suat’la olan samimi evliliği ve Eylül’ü kendini ifade edebilen harika bir şekilde yetiştirişi, Rukiye’nin tüm cazgırlığına rağmen yine de güzel kalpli oluşu, Hafize’nin anaçlığı ve doğallığıyla karışık samimi minnoşluğu, Hamiyet’in Ayla’ya karşı esirgemediği sevgisi, Bahriye’nin kraliçeliği… Bunları anlatmak bitmez ama dizi bitti maalesef. Onları özleyeceğim… Belki çok uzun yıllar sonra, kimbilir belki unutursam yaşananları yeniden başlarım; tekrar aynı hisleri tüm sıcaklığıyla hissetmem dileğiyle…