Raf Yorumu: Y (@standingovation)

Kitabı bitirdim ve aklıma gelen ilk şey şu oldu: Merricat'e ne kadar çok benziyorum. Onun kontrol ihtiyacı, insanlara karşı duyduğu korku ve kendisini yalnızlaştırması... Korkmaktan nefret etse de, o küçük dünyasını her şey pahasına koruma çabası. Ona çok yakın hissettim…devamıKitabı bitirdim ve aklıma gelen ilk şey şu oldu: Merricat'e ne kadar çok benziyorum. Onun kontrol ihtiyacı, insanlara karşı duyduğu korku ve kendisini yalnızlaştırması... Korkmaktan nefret etse de, o küçük dünyasını her şey pahasına koruma çabası. Ona çok yakın hissettim ama aynı zamanda dışarıdan ne kadar ürkütücü göründüğünü düşünmeden duramadım. “Ben de böyle yabani mi görünüyorum acaba?” diye sordum kendime. Beni en çok şaşırtan şey, Jackson’ın bütün bunları yalnızca yirmi sayfada hissettirebilmesiydi. İnsan ruhunun çelişkilerini ve karanlık köşelerini görmek için bin sayfalık bir Dostoyevski romanına gerek yok bazen. Diyalogların çoğu gündelik, sıradan konuşmalar gibi ama kitap buna rağmen öylesine çıplak, öylesine rahatsız edici bir gerçeklik duygusuna sahip ki, Jackson bunu nasıl başardı bilmiyorum. Kitap “normal” olmanın aslında ne anlama geldiğini kasabadakilerin Blackwood kardeşlere davranışları ve bakış açısı aracılığıyla müthiş iyi bir şekilde sorguluyor. Jackson toplumun kibar maskesini çekip altındaki çürüğü gösteriyor. Merricat’in ritüelleri, düzen takıntısı, hatta ezberlediği zehirler bile aslında dünyasından, elinden tüm gücü alınmış birinin onu geri kazanma çabası gibi. Kontrol arzusu, on sekiz yaşında olmasına rağmen çocuk kalmış iç dünyası ve yoğun nefreti öylesine canlı anlatılmış ki, sürekli insanların ölümünü hayal eden bir karakteri hiç ama hiç yargılayamadım. (Ne var bunda, hepimiz bazen yapıyoruz, tamam mı?) O anda Jackson’ın insanın içindeki çelişkileri ne kadar ustalıkla anlattığını fark ettim. Onların izolasyonunun hem koruma hem yıkımı sembolize etmesine bayıldım. Çünkü ev, kız kardeşleri koruyor ama aynı zamanda hapsoldukları bir yer hâline geliyor. Kontrolü onlara veriyor ama yavaşça onları da yutuyor. Her ritüel, her kilitli kapı, her yemek, dışarıdaki kaosu uzak tutmanın bir yolu ama aynı zamanda bir lanet. Ailenin ölümlerinden önceki hayatlarını daha çok okumak istediğimi fark ettim. Belki Jackson bunu özellikle yapmadı, o kadar ustalıkla bilinçli bir şekilde yazılmış ki hiçbir özel tarafı olmamasına rağmen size her anı planlanmış bir gerginlik sunuyor. Bu bağlamda, amcaları Julian’ın yarı parçalanmış zihni ve gelenleri korkutmaya çalıştığı sahneler trajedinin içinde gizli kara bir komedi gibiydi. Her anından zevk alarak bir çırpıda okudum. Filmi de kitabı gibi iyiydi diye hatırlıyorum.