Raf Yorumu: Mehmet (@blacktower)

Spoiler içeriyor 🎬 Yurt (2023) – Bir Çocuğun Gözünden, Bir Dönemin Aynası “Yurt”, genç yönetmen Nehir Tuna’nın ilk uzun metraj filmi ama izleyince “ilk filmmiş” demek zor. 90’ların sonundaki Türkiye’de geçen hikâyede, 14 yaşındaki Ahmet’in dünyasına konuk oluyoruz. Babası son zamanlarda dine…devamı🎬 Yurt (2023) – Bir Çocuğun Gözünden, Bir Dönemin Aynası “Yurt”, genç yönetmen Nehir Tuna’nın ilk uzun metraj filmi ama izleyince “ilk filmmiş” demek zor. 90’ların sonundaki Türkiye’de geçen hikâyede, 14 yaşındaki Ahmet’in dünyasına konuk oluyoruz. Babası son zamanlarda dine yönelmiş, oğlunu da “adam olur” diye bir erkek yurduna gönderiyor. Ahmet içinse bu durum tam bir travma; çünkü ne evde huzurlu ne de yurtta rahat. Her yerde yabancı hissediyor kendini. Yurtta tanıştığı Hakan’la arasında garip ama güçlü bir dostluk doğuyor. Hakan hem abilik yapıyor hem de Ahmet’in kafasını karıştırıyor. Bu ilişki sayesinde Ahmet yavaş yavaş kendini sorgulamaya başlıyor: “Ben kimim? Ne istiyorum? Ne doğru, ne yanlış?” derken, çocuk bildiğin büyüyor — hem yaş olarak hem kafa olarak. Film sadece bir “çocuğun hikayesi” değil; aslında o dönemin Türkiye’sini anlatıyor. 90’lar… Televizyonda politik gerginlikler, mahallede herkesin birbirini sorguladığı bir dönem. Seküler-dindar çatışmasının çocukların dünyasına nasıl sızdığını gösteriyor film. Ama bunu bağırarak değil, sessizce yapıyor. Her karede bir ağırlık, bir duygu var. Görsel olarak da film çok başarılı. Florent Herry’nin kamerası o 90’ların puslu havasını birebir yansıtıyor. Ne fazla süslü, ne yapay. Her şey doğal, sade. Avi Medina’nın müzikleri de öyle; fazla değil, ama tam yerinde. Bazı sahnelerde sessizlik bile bir müzik gibi çalışıyor. Oyunculuklara gelirsek; Doğa Karakaş (Ahmet) harika iş çıkarmış. O sessiz ama içi dolu çocuk hâli çok inandırıcı. Can Bartu Aslan (Hakan) da hem sert hem kırılgan bir karakter yaratmış, çok dengeli oynamış. Yan karakterler de aynı şekilde; hiçbiri karikatür gibi değil, hepsi “tanıdık” tipler. Film, hızlı aksiyon sevenler için biraz ağır gelebilir çünkü öyle “pat küt” ilerlemiyor. Daha çok izleyeni içine çeken, düşündüren bir havası var. Her sahnede “acaba ben olsam ne yapardım?” diye düşündürten türden. O yüzden biraz sabır isteyen bir film ama sabredenin karşılığı büyük. Sonuç olarak “Yurt”, bir gencin kimlik arayışını anlatırken aslında bir ülkenin kimlik sancılarını da gösteriyor. Büyümek bazen sadece yaş almak değil; sorgulamak, kabullenmek ve bazen de susmak demek. Ahmet’in hikayesi, çoğumuzun gençliğinde yaşadığı o “nereye aitim ben?” hissini iliklerine kadar hissettiriyor. Kısacası “Yurt”, sessiz ama derinden işleyen bir film. Nehir Tuna ilk filmiyle öyle bir atmosfer kurmuş ki, izleyince hem geçmişe gidiyorsun hem de kendine dönüyorsun. Bazı filmler izlenmez, hissedilir — “Yurt” tam da öyle bir film.