Raf Yorumu: Homunculus (@homunculus)

Babam sol elinin başparmağıyla yarama öyle bir bastırıyordu ki bu defa su toplayan gözlerim oldu. Görüşü sislenmiş iki su baloncuğu. Derhal patladılar ve gözyaşlarım iki yanağımda yol oldu. Yapabileceğim tek şeyi denedim ve sol elimle babamın bileğini tutup çekmeye çalıştım.…devamıBabam sol elinin başparmağıyla yarama öyle bir bastırıyordu ki bu defa su toplayan gözlerim oldu. Görüşü sislenmiş iki su baloncuğu. Derhal patladılar ve gözyaşlarım iki yanağımda yol oldu. Yapabileceğim tek şeyi denedim ve sol elimle babamın bileğini tutup çekmeye çalıştım. Ama yerinden bile kımıldatamadım. Sandalyeden kalkıp kendimi geri çekmeye çalıştım ama o da olmadı, çünkü Ahad diğer elini de sol elimin üstüne koyarak konuyu kapattı. Böylece o an bizi uzaktan görenlere, başka bir resim olduk. Olduğumuzdan farklı çıktığımız bir fotoğraf. Duygudan inşa edilmiş bir baba-oğul sahnesi. Bir evin mutfağında, karşılıklı oturmuş, birbirine bakan ve elleri bir masanın üstünde birleşmiş olan bir baba ve oğul. Aralarındaki sevgi bir yere kaçıp gitmesin diye üstüne dört el koymuş bir baba ve oğul... Dünyayı da defalarca uzaktan görmüştüm. Belgesellerde. Kapkaranlık bir uzay boşluğunun içinde, masmavi, yemyeşil, bembeyaz bir küre! Kesinlikle anlaşılmıyordu üzerinde çocuklara tecavüz edildiği! Ne savaşlarda birbirinin topuklarını ne de barışlarda birbirinin dillerini koparanlar görünüyordu o mesafeden. Ne atılan çığlıklar ne de söylenen yalanlar duyuluyordu. Sessizlik ve huzur içinde, ağır ağır dönen bir küre. Önemli olan hangi açıdan baktığın, derler. Palavra! Önemli olan, hangi mesafeden baktığın! Ben, mesela, o an, hayata ve her şeye bir mikroskopla bakıyordum ve hepsi de korkunç görünüyordu. Bir virüs sürüsü! Mikroskopik yılanlar ve ejderhalar! Kıvranan, kıvrılan, saplanacak et arayan bir mikrop ordusu! Belki ağzımı açabilsem kalın bir çığlık atabilirdim. Bütün gözeneklerimi ve ağzımı kaplamış olan acıda bir çığlık kadar delik açıp biraz da olsa nefes alabilirdim. Ama ben, daha çok, dişleri birbirine kenetlenmiş ve donmak üzere olan bir çocuk gibiydim. Tek yapabildiğim, bir saç teli inceliğinde hırlamaktı. Dişlerimin arasına ancak o sığıyordu. Daha Hakan GÜNDAY