Raf Yorumu: nimo (@kobasabi)

Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum

Kapağındaki yazıyı görüp aldım tabii ki. Açıkçası, bitirebileceğimden pek emin değildim. Çünkü uzun zamandır kitap okuma alışkanlığımı kaybetmiştim ve rafta bekleyen bir sürü kitap vardı. Kısa oluşu ve yazarın bir psikiyatristle konuşmalarını yazıya döküyor olması cazip geldi; şans vermek istedim.…devamıKapağındaki yazıyı görüp aldım tabii ki. Açıkçası, bitirebileceğimden pek emin değildim. Çünkü uzun zamandır kitap okuma alışkanlığımı kaybetmiştim ve rafta bekleyen bir sürü kitap vardı. Kısa oluşu ve yazarın bir psikiyatristle konuşmalarını yazıya döküyor olması cazip geldi; şans vermek istedim. Başlarda çok zorlandım. Çok aralarla okudum, unutup unutup baştan aldığım bile oldu. Ama kitabın ortalarına doğru, elimde bir kalemle altlarını çizmeye başladığımda acayip keyif almaya başladım. Kadının hissettikleri, yaşadıkları, kafasındaki düşünceler... Bir baktım, kendi düşüncelerimle çok benzeşiyor. Kendimden bir parça, hatta birçok parça okudum kitap boyunca. Şu an sorunlarım birebir aynı olmasa da, o kafa karışıklıklarını ben de yaşadığım için kitabın ilerleyen kısımlarını okumak daha da kolaylaştı. Peki bir sonuç, bir çözüm önerisi bekliyorsanız? Hayır, bu öyle bir kitap değil. Evet, psikiyatrist farklı bakış açılarına yönlendiriyor ama kitap size kesin bir çözüm yolu sunmuyor. Bu tamamen bir içsel tartışma. Kitabın en sonunda yazarın terapi sonrası hayat hakkındaki düşüncelerini okumak çok zevkliydi. Attığı adımları, değişebildiklerini veya değişememelerini, başarısızlıklarını ve devam etme isteğini paylaşıyor. Hatta psikiyatristin de kitabı okuduktan sonraki düşünceleri var. Genelde bir kitapta hep bir "olay çözüldü, bitti, mükemmel!" algısı bekliyoruz. Ama hayatta öyle olmuyor işte. Uzun zamandır biz olan şeyleri düzeltmek için daha fazla zamana ihtiyacımız var. Yazar burada "bakın, böyle yapmalısınız" gibi bir şey gösterme amacında değil; sadece deneyimini paylaşıyor. Kitabı dümdüz okuyup geçmek de mümkün, ya da kendi hayatına bir şeyler katmak isteyen biri farklı katmanlarda da okuyabilir. Yazar bir şeyi gözümüze sokmaya çalışmıyor; sadece kendi yolculuğunu aktarıyor. Bu da çok hoşuma gitti. "Kendine zaman tanı, küçük adımlar atabilirsin. Bunun için kendini daha fazla strese sokma, hızlı adımlarla kendini yorma" fikri buradan çıkıyor. Ben hızlı adımlar atmaya çalışan biriyim. O yüzden bu bakış açısı bana iyi geldi. Hayatın gerçeği bu: Her şey mükemmel ve şipşak olmaz. Bence bir şans verin.