Raf Yorumu: Leyla (@leylaunur)

Dizi, Netflix Türkiye’nin artık kronikleşen yaratıcılık krizinin en bariz örneği; Aşk 101’in bayatlamış formülünü tekrar ısıtıp önümüze koyarken karakterleri, duyguları ve hikâyesi tamamen boşlukta sallanan bir iş sunuyor. Zuhal dışında tek bir karakterin içi doldurulmamış; Banu’nun tutarsızlığı sinir bozucu, diğerleri…devamıDizi, Netflix Türkiye’nin artık kronikleşen yaratıcılık krizinin en bariz örneği; Aşk 101’in bayatlamış formülünü tekrar ısıtıp önümüze koyarken karakterleri, duyguları ve hikâyesi tamamen boşlukta sallanan bir iş sunuyor. Zuhal dışında tek bir karakterin içi doldurulmamış; Banu’nun tutarsızlığı sinir bozucu, diğerleri ise yalnızca isimden ibaret. Sözde hayat değiştiren Fatma Hoca’nın ekranda tek bir ağırlığı yok; karaktere atfedilen tüm anlamlar havada asılı, içi bomboş. Senaryo baştan sona yamalı bohça gibi: bir bölümde birbirine kan kardeşi olan karakterler ertesi bölümde tanımaz oluyor, önemli görünen yan hikâyeler hızla çöpe atılıyor, gizem unsuru üçüncü bölümde bile anlaşılacak kadar amatörce yazılmış. Ters köşe diye sunulan sahneler seyirciyle dalga geçer gibi; gerilim yaratmıyor, sadece utanç veriyor. Oyunculuklar da bu çöplüğün içinde kayboluyor; genç kadro çabalasa da yetişkin oyuncular adeta bu işten kaçmak ister gibi oynuyor—Gökçe Bahadır’ın emeği boşa gidiyor, Selin Yeninci’nin potansiyeli heder ediliyor, Erdem Şenocak ve Saygın Soysal’ın rollerinde varlığı yokluğu bir. Sonuç olarak ne gençlik dizisi olabilen ne dram kurabilen, hiçbir duygusal bağ yaratamayan,sinir bozucu bir yapım; aslında daha ilk bölümden itibaren hiçbir şey vaat etmediğini açıkça belli ediyor: karakterler boş, hikâye boş, duygular boş… Öyle bir boşluk ki, izleyici ister istemez “Bunu gerçekten kim yazdı?” diye düşünmeden edemiyor. kötü olmayı bile bir seviyeye oturtamayan, ilerledikçe daha da saçmalaşan, izleyiciyi aptal yerine koyan bir dizi. Netflix’in “iyi oyuncu koy, gerisi gelir” yanılgısının geldiği en uç nokta. İzlemek bir yana, hatırlamak bile gereksiz—çünkü ortada dizi diye adlandırılabilecek bir bütünlük yok ve üstelik bu kez boşa harcanan sadece para değil, tamamen izleyicinin zamanı. -L