Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Mayıs 1998'de Endonezya'da yaşanan ve ülkeyi sarsan gerçek olaylardan esinlenen "Thorn Lisesi Kuşatması" distopik bir aksiyon-gerilim filmi. Film 2027 yılında Endonezya'da geçmekte. Ülke, toplumsal karmaşanın ve çöküşün eşiğinde bir dönemde. Bu kaotik ortamda, bir okulda öğretmen olarak çalışan Edwin, hayatta…devamıMayıs 1998'de Endonezya'da yaşanan ve ülkeyi sarsan gerçek olaylardan esinlenen "Thorn Lisesi Kuşatması" distopik bir aksiyon-gerilim filmi. Film 2027 yılında Endonezya'da geçmekte. Ülke, toplumsal karmaşanın ve çöküşün eşiğinde bir dönemde. Bu kaotik ortamda, bir okulda öğretmen olarak çalışan Edwin, hayatta kalmak için zorlu bir mücadele içine giriyor. Okul, ayrımcılık ve ırksal nefretin tetiklediği bir ölüm kalım mücadelesinin öznesi konumunda. Bu şartlar altında, Edwin hem kendini hem de öğrencilerini korumaya çalışırken toplumun derinliklerine işlemiş olan sosyal gerilimler ve çatışmalarla yüzleşmek zorunda kalır. Her gün daha da kötüye giden bu ortamda, Edwin'in karşı karşıya olduğu zorluklar sadece fiziksel bir mücadeleden ibaret değildir. Aynı zamanda insanları bölen sistematik ön yargılarla, nefretle ve adaletsizlikle de savaşması gerekmektedir. Film, izleyiciyi sadece Edwin'in yaşadığı gerilim dolu anlara değil, aynı zamanda insanların birbirine karşı duyduğu güvensizlik ve ön yargıların nasıl bir toplumun temellerini sarsabileceğine dair düşündürücü ve çarpıcı bir bakış atıyor. Edwin'in bu karmaşa içindeki mücadelesi, içtimai sorunlar üzerine derinlemesine bir sorgulama fırsatı sunuyor izleyicisine. Film; sürükleyici, kışkırtıcı bir çalışma. Başta biraz yavaş ilerlese de son 40 dakikasında nefesinizi tutuyorsunuz. Sertleştiğinde inanılmaz derecede şiddetli ve öngörülemez hale geliyor, izlenmesi zor bir hal alıyor. Irkçı şiddetin vahşetini sansürlemeden gözler önüne seren yönetmen, daha girişte - nefrette hiçbir rol oynamamalarına rağmen- kadınların nasıl hedef haline geldiklerini gözler önüne seriyor. Okul, bir katalizör görevinde sanki. Korku, öfke ve güvensizlikle dolu toplumun sosyometrik prototipine, daha küçük bir versiyonuna dönüşmüş. Travmanın ürünü, şiddetten doğmuş ve nefretle zehirlenmiş bir ortamda büyüyen çocukları kaygıyla izlerken filmin sonuna eklemlenen, aslında öngörülebilen bir sürpriz keyfimizi bir kere daha kaçırmaya yetiyor. Sonuç olarak özünde acı, nefret ve tarih barındıran film belki kurgu ve sinema dili olarak çok fazla şey vaat etmese de sunduğu gerçeklik/benzerlik ve verdiği mesajlar ile izlenmeye değer. İyi seyirler dilerim.