Raf Yorumu: elif_f (@elif

Tim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir…devamıTim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir kusur değil; dokunmaya, hissetmeye ve birine yaklaşmaya duyduğu özlemin fiziksel hâli gibi. Mahalledeki evler filmde ilk bakışta pastel renkli, tam bir kartpostal gibi duruyor: pembe, sarı, mint yeşili, mavi... Ama bu renklerin altında garip bir soğukluk var. Renkli olmalarına rağmen sıcak değiller. Benim için bu evler, toplumun “güzel görünelim ama içimize kimse bakmasın” duvarları gibi. Her ev aynı biçimde, aynı düzenle ve aynı beklentiyle kurulmuş. Farklı olan için yer yok. Mahalledeki kadınlar ise bence filmin en önemli sembollerinden biri. Hepsi çok konuşuyor, süslü, dedikodu dolu ve ilk başta çok ilgili görünseler de, hepsi Edward’a sadece “yeni gelen ilginç şey” gözüyle bakıyor. Onun kırılganlığını görmüyorlar. Kadınların bu gösterişli ve yüzeysel hâli, bana toplumun merakla başlayıp acımasızlığa dönüşen tarafını çağrıştırıyor. Sevgi sandıkları şey aslında sadece heves.Edward’ın yaşadığı siyah, gotik şato ise tüm o pastel evlerin arasında bambaşka bir dünya. Rengi bile tek başına bir sembol: karanlık, yalnız, soğuk… Ama ironik olan şu ki; o kasvetli görünen yerde gerçek bir sıcaklık var. Edward’ın sahibi olan mucit, ona sevgi vermeye çalışmış, ona bir kalp bırakmış, eksik olanı tamamlamaya çalışmış. Asıl “insanlık” oradaymış.O yüzden filmde avludaki buzdan heykeller, Edward’ın dokunamadığı dünyaya uzattığı en saf armağan gibi. Ellerinin kesici olması onun suçu değil; ama yine de güzellik üretmeye devam ediyor. Buzdan heykelin eriyip Kim’in saçına kar taneleri gibi düşmesi… Bence filmin en dokunaklı sembollerinden biri. “Elim değmez ama kalbim dokunur” cümlesinin görüntülü hâli. Filmdeki sıcak ve soğuk renk çatışması, aslında toplum ve yalnızlık arasındaki çizgiyi çiziyor. Parlak mahalle renklerinin sahte bir neşesi var; şatonun siyahının ise dürüst bir hüznü. Makas Eller benim için şöyle bir şey söylüyor: Bazen en zararsız olan en çok suçlanan, en farklı olan en çok dışlanan, en kırılgan olan ise en tehlikeli zannedilendir. Film bittiğinde içimde hep şu cümle kalıyor: Keşke insanlar biraz daha anlamayı bilseydi; Edward’a değil, birbirlerine karşı.