Raf Yorumu: Y (@standingovation)

Bu kitabın artık modern dönemde, insanlarda Noel neşesi fikrini uyandırdığı tartışılmaz, bu anlamda Noel zamanını yeniden şekillendirdiği de ama şahsen, okurken en ufak bir neşe hissetmedim. Dickens lütfen artık vaaz vermeyi bırak. Bana nasıl “daha iyi bir insan” olmam gerektiğini…devamıBu kitabın artık modern dönemde, insanlarda Noel neşesi fikrini uyandırdığı tartışılmaz, bu anlamda Noel zamanını yeniden şekillendirdiği de ama şahsen, okurken en ufak bir neşe hissetmedim. Dickens lütfen artık vaaz vermeyi bırak. Bana nasıl “daha iyi bir insan” olmam gerektiğini öğretmeye çalışan eserlerden hoşlanmıyorum ve her sahne sanki bana özellikle belli yapay bir duyguyu hissettirmek için tasarlanmış. Bir de yoksulluğun ele alınışı var ki tam nargileci, şekerci AKP'lilerin istediği fakirlik. Herkes şükür modunda. Yaşadığımız dünyada gerçekçi değil, hatta romantikleştirilmiş. Dickens bize “neşeli yoksul” tipini veriyor, yiyecek zor bulmalarına, köle gibi çalışmalarına rağmen nasıl oluyorsa ışık saçan, güleç bir aile. Bu belki Viktorya dönemi alegorisi olarak işe yaramış olabilir ama modern bir okurun yapısal eşitsizlik anlayışıyla çelişiyor, çelişmeli, çelişsin bir zahmet insanlığın gelişen bir tür olduğuna inanmak istiyorum. Kitap, sanki bu sadece Scrooge’un kendi problemiymiş gibi kişisel hayatında yaşadıklarını suçluyor, o kalbi ve o zihniyeti üreten sosyoekonomik sistemi değil. Bu, insanlara kendilerini iyi hissetmeleri için sunulmuş bir fanteziden öteye gitmemiş, kesinlikle radikal hiçbir tarafı yok bana göre. Toplumsal sorunlar irdelenmemiş, ayrıcalıklı olanların (zengin piçler, patronlar size diyorum) kalbini yumuşatmaya, orta kesimi de "zenginler iki üç yardım yapsın hayrına işte." gibi sığ ve yüzeysel bir düşünceyle yatıştırmaya çalışılmış, duygusal olarak manipüle eden bir şova dönüştürülmüş. Bununla birlikte, kültürel etkisine baktığımızda, Dickens'ın bu kitapla, herkesin aynı duygularla birleştiği "lay lay lay bütün dünya inansa kardeş olsa." gibi bir etki yarattığı da tartışılmaz. Ben de işte özellikleri bu duygunun ne kadar sahte olduğunun farkında eleştirel okuma yapan bir okuyucu olarak, ve bunun farkında olmamanın ne kadar tehlikeli olduğunun, her anından nefret ettim. Bir kere daha okullarda bu kitabın tiyatrosunu görürsem kusacağım artık. Saygılarla Dickens, sana okuma yazma öğretenin .... diyeceğim bir eser çıkmış ortaya.