Raf Yorumu: ufb (@ufb)

ufb 11 months ago

Hapishanede sorun çıkardığı için akıl hastanesine, deli olup olmadığını anlamak amacıyla gönderilen bir adamın hikâyesi. Film gayet eğlenceli ve düşündürücü bir filmdi ve sonuyla da hem üzücü hem de umut veren bir yapıma dönüşüyordu. Baş karakterimiz McMurphy’nin hastaneye geldikten sonra,…devamıHapishanede sorun çıkardığı için akıl hastanesine, deli olup olmadığını anlamak amacıyla gönderilen bir adamın hikâyesi. Film gayet eğlenceli ve düşündürücü bir filmdi ve sonuyla da hem üzücü hem de umut veren bir yapıma dönüşüyordu. Baş karakterimiz McMurphy’nin hastaneye geldikten sonra, otoriter, duygusal ve fiziksel şiddetten kaçınmayan, oradaki hastaları gerçekten iyileştirmeye çalışmayan baş hemşireyle olan mücadelesini izliyoruz. Hastaneye geldikten sonra koğuşta yatan herkesin hayatına dokunan, herkesle sohbet eden, herkesi “normal” gören ve kimseyi ayrıştırmayan bir tavırla hastanede kalır. Film, bizim kendimize soru sormamız için çok fazla konu veriyor ve bu soruları düşünmemiz için zaman tanıyor. En iyi yanlarından biri ise bu soruların cevaplarını kendi başına vermeye çalışmaması; aksine bizim aramamızı teşvik etmesi. Benim bu filmi izlerken kendime sorduğum soru şuydu: “Deli kimlere denir?” Çünkü film boyunca da McMurphy’nin deli olup olmadığı birçok kişi tarafından tartışılıyor ama net bir cevap verilmiyor. Bu durum diğer karakterler için de geçerli. Filmin ortalarındaki bir sahnede, hastaların bazılarının hastanede kendi istekleriyle kaldıklarını görüyoruz. O sahneden önce izleyenlere sorulsa “Kimler burada deli?” diye, çoğu kişi herkesi sayardı. Ama o sahneden sonra sorulsa insanların fikri değişirdi. Yani aslında “deli” tanımı bize toplum tarafından verilir ve herkes ortak olup birine deli derse o kişi deli kabul edilebilir. Filmde McMurphy sürekli otoriteye karşı gelir ve kuralları tanımaz. Onun için hastane kısa süre kalınıp gidilecek bir yerdir fakat oradan çıkamayacağını öğrendikten sonra kaçmaya ve kuralları daha da zorlamaya başlar. Kurallara karşı gelirken ilk başlarda diğer insanlardan istediği desteği alamaz ama günler geçtikçe bu desteği bulur ve hatta diğerlerine de bu asi ruhu aşılar, onların da otoriter hemşireye karşı gelmelerini sağlar. Ancak film, gerçekleri yüzümüze vurarak otoritenin ne kadar güçlü olduğunu ve ona ne olursa olsun karşı gelinemeyeceğini gösteriyor. Otoriteyle bir mücadeleye girdiğinizde sizi sindirmek için her şeyi yapar; etik olsun ya da olmasın tüm yollar denenir. Böyle bir savaş yerine otoriteye karşı sessiz ve dilsiz olmak bir kaçış olabilir; ama bu kaçış gününüzü kurtarsa da özgürlüğünüzü alır ve siz ses çıkarmadıkça diğerlerinin özgürlüklerini de kısıtlar. Baskı günden güne artar. Sonrasında ise çözüm şu soruya döner: Savaşmak mı, yoksa kaçmak mı?