Raf Yorumu: hanna (@yasamsiz)

Spoiler içeriyor İnce bir yarayı parmaklarımla yoklarken tuttuğum nefes gibi Han Kang’ın yazdıkları öyle tanıdık, öyle kırılgan ki, okurken bazı sayfalarda durup nefesimi topladığımı fark ettim. Kendi hayatımın sessizlikleriyle çakışan bir şey var bu kitapta; özellikle de kaybın, yasın ve hatırlamanın o…devamıİnce bir yarayı parmaklarımla yoklarken tuttuğum nefes gibi Han Kang’ın yazdıkları öyle tanıdık, öyle kırılgan ki, okurken bazı sayfalarda durup nefesimi topladığımı fark ettim. Kendi hayatımın sessizlikleriyle çakışan bir şey var bu kitapta; özellikle de kaybın, yasın ve hatırlamanın o bembeyaz yüzü. Kitap aslında bir hikâyeyi anlatmaktan çok, bir duyguyu yürütüyor. Beyaz nesneler üzerinden ilerleyen çok parçalı bir anlatı gibi ama bu parçalar yan yana gelince insanda derin bir bütünlük bırakıyor. Sanki beyaz dediğimiz şey bir renk değil, bir boşluk; insanın içindeki o hiç doldurulamayan alan. Beni en çok sarsan yer zıbın bölümü oldu. Bir bebeğin ömrüne bile yetemeyen küçücük bir kumaş parçasının bu kadar ağır bir anlam taşıyabilmesi. Ben orayı okurken, Han Kang’ın kırılmış bir anıyı elinde tutup onu bize göstermesini izledim resmen. Bir zıbın üzerinden hem yokluğu hem de bir annenin içinden hiç çıkmayan suçluluğunu, sızısını bu kadar sade ama bu kadar vurucu anlatması. İçimde bir şey düğümlendi, kelimeleri takip etmekte zorlandım. Çünkü ne kadar az şey söylüyor gibi görünse de, altı o kadar dolu ki. Kitapta beni etkileyen bir diğer şey ise yazarın kendi hayatıyla, kaybettiği ablasıyla kurduğu bağdı. Geriye dönüp hiç yaşamamış birinin gölgesini sevmeye çalışmak. Bu bence kitabın en ağır sorusu: Yaşayamamış bir hayatı anmak mümkün mü? Han Kang bunu uzun uzun açıklamadan, sadece hissettiren o kırılgan tonuyla anlatıyor. Tüm bunlara rağmen Beyaz Kitap çok rahat okunan bir kitap. Kendine biraz zaman ayırıp bir oturuşta bitirilecek türden. Çünkü dili akıyor, anlatım fazla çaba göstermeden insanın içine sızıyor. Ama bence asıl güzelliği, okumayı bitirdikten sonra bile üzerinde sessizce düşünmeye devam ediyor olman. Kitabı kapattığında beyaz rengin bile daha ağır, daha anlamlı geldiğini fark ediyorsun.