Raf Yorumu: . (@merdumgriz)

Hayatımın en iyi ve beni derinden sarsan filmlerinden biri 'La meglio gioventu'. Bu filmle ilgili içimde hep aynı his beliriyor: Keşke karakterlerin dönüşümlerini, kırılma anlarını, yıllara yayılan ruhsal iniş çıkışlarını saatlerce konuşabileceğim bir arkadaşım olsaydı. Çünkü insan psikolojisinde “yaşam öyküsü…devamıHayatımın en iyi ve beni derinden sarsan filmlerinden biri 'La meglio gioventu'. Bu filmle ilgili içimde hep aynı his beliriyor: Keşke karakterlerin dönüşümlerini, kırılma anlarını, yıllara yayılan ruhsal iniş çıkışlarını saatlerce konuşabileceğim bir arkadaşım olsaydı. Çünkü insan psikolojisinde “yaşam öyküsü bütünlüğü” denen bir kavram vardır; bir karakteri yıllara yayılarak izlediğimizde, kendi içsel yolculuğumuzu da onlarınkine paralel biçimde yeniden örgütleriz. Bu film de tam böyle bir etki yaratıyor. Fakat çağımız insanının odak süresi kısaldığı için altı saatlik bir film fikri çoğu kişiyi daha baştan yoruyor. Oysa ben uzun metrajın insana sağladığı o yavaş, derin soluklanmayı seviyorum. Bir zamanlar Çin’in II. Dünya Savaşı’nda Japonlarla mücadelesini hem sanatsal hem insani bir perspektifle anlatan "Elveda Cariyem'i izlemiş, müthiş bir coşkuyla çevreme önermiştim. Ama kimse izlemeye niyetlenmedi. Oysa o film, savaş travmasının kuşaklararası aktarımından, sahne sanatlarının kimlik kurucu rolüne; kayıpların insan davranışında nasıl “gizli senaryolar” yazdığına kadar saatlerce konuşulabilecek psikolojik ve sosyolojik katmanlar taşır. Sanırım Gülten Akın’ın dediği gibi: “Kimsenin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya.” Günümüzün hız kültürü, derin anlatılara karşı bir tür bilişsel sabırsızlık yaratıyor. Konu dağılmadan söylemek isterim ki La meglio gioventu yalnızca bir gençlik serüveni değil; insanın içsel çatışmalarını, seçimlerini, vazgeçişlerini ve “hayat çizgisinin” beklenmedik dönüşlerini olağanüstü bir doğallıkla gösteren bir yapım. Bazı karakterlerle hemhal olmanızın sebebi de bu zaten: psikolojiye göre, bir hikâyede kendimize benzeyen bir duygusal motif bulduğumuzda beynin empati ağları daha güçlü çalışıyor. Bu film de izleyeni tam oradan yakalıyor. İyi bir şey izlemek, kaydırmaya kısa bir ara vermek ve bir süreliğine kendi iç sesinize kulak vermek isterseniz mutlaka tavsiye ederim. Aslında inceleme yazacaktım ama vazgeçtim; gecenin bu saatinde tüm bunları yazmanın çok anlamı olmadığına karar verdim. Belki de bazı filmler üzerine konuşma isteğimiz bile o filmlerin bizde açtığı duygusal boşlukları doldurmanın bir yolu. Dipnot: Filme vaktiniz yoksa youtube üzerinden Fausto Leali'nin A chi parçasını dinleyin, filmdeki sahnesini izleyin. Böyle sahneler çok hoşuma gidiyor. Mesela 3 Iron filminde de Natasha Atlas hanımefendiciğimin Gafsa parçası çalmıştı, 0 gösteren tartı ile bu şarkının ve sahnenin uyumu muazzamdı. -İlgilisine duyrulur-