Raf Yorumu: Homunculus (@homunculus)

En hakiki şöhretten, ölümden sonra gelen şöhretten, şöhret sahibinin hiç haberi olmaz ama yine de mutlu olduğu tahmin edilir. Demek ki onun mutluluğu, ona şöhreti kazandıran büyük niteliklerde ve bunları geliştirme fırsatını bulmuş olmasında, yani kendine yakışan biçimde davranma veya…devamıEn hakiki şöhretten, ölümden sonra gelen şöhretten, şöhret sahibinin hiç haberi olmaz ama yine de mutlu olduğu tahmin edilir. Demek ki onun mutluluğu, ona şöhreti kazandıran büyük niteliklerde ve bunları geliştirme fırsatını bulmuş olmasında, yani kendine yakışan biçimde davranma veya şevkle ve keyifle yaptığı şeyi yapma mutluluğunun ona bahşedilmiş olmasında yatıyordu. Çünkü sadece buradan çıkan eserler, ölümden sonra şöhrete kavuşur. Demek ki onun mutluluğu, yüreğinin büyüklüğünde veyahut da ruhunun zenginliğinde yatıyordu ki bu ruhun eserlerinde bıraktığı iz, gelecek yüzyılların hayranlığını kazanır; mutluluğu, düşüncelerin kendisinde yatıyordu ve bu düşünceleri tekrar düşünmek, sonu görünmeyen bir gelecekteki en soylu beyinlerin meşgalesi ve zevki haline gelmişti. Öyleyse ölümden sonra gelen şöhretin değeri bunu kazanmakta yatar ve bu kendi kendinin ödülüdür. Şöhreti kazanan eserlerin, çağdaşları arasında da şöhret sahibi olup olmaması rastlantısal koşullara bağlıydı ve bu yüzden büyük bir önem taşımıyordu. Çünkü insanların genellikle kendilerine ait fikirleri olmadığından, hele ki yüksek ve zor başarılara değer verme yeteneğine kesinlikle sahip olmadıklarından, burada daima yabancıların otoritesini takip ederler ve yüksek türden şöhret, 100 şöhretliden 99'unda, yalnızca sadakate ve inanca dayanır. Bu yüzden çağdaşlarının yüksek sesle alkışlaması, düşünen kafalar için çok az bir değere sahip olabilir çünkü bu alkışlarda sadece az sayıda sesin yankısını duyarlar ki bunlar da meydana geldikleri gün gibi gelip geçicidir. Acaba bir virtüöz, dinleyicilerinin bir iki istisna hariç, karşılıklı özürlerini gizlemek için, birinin ellerini hareket halinde görür görmez ateşli ateşli alkışlamaya başlayan sağırlardan oluştuğunu fark etse, bunların alkışlarıyla kendini şımartılmış hisseder miydi? Hele bir de bu ön alkışçıların, en sefil kemancıya bile en yüksek sesli alkışı temin etmek için sık sık rüşvet aldıklarını bilse! Arthur SCHOPENHAUER Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar