Raf Yorumu: arsenic (@arsenic)

Spoiler içeriyor Bu filmde beni en çok etkileyen şey savaşlar ya da büyük konuşmalar değil; iki kral arasındaki sessiz gerilim. Baldwin ile Selahaddin’in ilişkisi, ekranda fazla yer kaplamaz ama filmin ahlaki ağırlığını neredeyse tek başına taşır. Çünkü burada çatışan şey iki din…devamıBu filmde beni en çok etkileyen şey savaşlar ya da büyük konuşmalar değil; iki kral arasındaki sessiz gerilim. Baldwin ile Selahaddin’in ilişkisi, ekranda fazla yer kaplamaz ama filmin ahlaki ağırlığını neredeyse tek başına taşır. Çünkü burada çatışan şey iki din değil, iki iktidar anlayışıdır. Baldwin hasta. Bedeni çürürken zihni hâlâ berrak. Maskesinin altındaki yüz, iktidarın ne kadar geçici olduğunu bilen birinin yüzü. Bu yüzden güce tapmaz. Kudüs’ü Tanrı’nın mülkü gibi değil, korunması gereken kırılgan bir denge gibi görür. Barışı bir zaferden aşağıda görmez. Belki de bu yüzden zayıf sanılır. Oysa Baldwin’in gücü, sınır çizebilmesindedir. Kendi inancına rağmen ölçüyü koruyabilmesinde. Selahaddin ise uzaktan, ama çok net çizilmiş bir figür. O da mutlak bir yıkım istemez. O da şehri bir ganimet gibi görmez. Ama onun dünyasında düzen, güçle ayakta durur. Selahaddin’in sakinliği, Baldwin’inkine benzemez. Baldwin ölçüden gelir; Selahaddin sonuçtan. İkisi de akıllıdır ama farklı şeylere sadıktırlar. Aralarındaki ilişki bu yüzden ilginçtir: Birbirlerini tanırlar ama birbirlerine benzemezler. Birbirlerine saygı duyarlar ama aynı yerde durmazlar. Film bu saygıyı büyük diyaloglarla değil, mesafeyle kurar. Karşı karşıya geldiklerinde değil, karşı karşıya gelmemeyi başardıklarında anlarız bunu. Baldwin’in barışı koruma çabası, aslında hem Selahaddin’i hem kendi tarafındaki fanatikleri dengelemeye çalışmaktır. Ve belki de en trajik olan şey budur: Baldwin, kendi tarafındakilerden daha çok Selahaddin’le anlaşabilir. Çünkü asıl tehdit karşı taraftaki kral değil, içerideki ölçüsüzlüktür. Baldwin öldüğünde sadece bir kral ölmez. Bir denge ölür. Ve bu denge kaybolduğu anda, Selahaddin’in savaşı kaçınılmaz hâle gelir. Film burada çok acı bir şey söyler: Bazen savaş, iki tarafın da istediği bir şey değildir. Ama onu engelleyen tek kişinin yokluğu, her şeyi başlatmaya yeter. Selahaddin’in Kudüs’e girdiğinde şehri yakıp yıkmaması, Baldwin’in hayaletine bir cevap gibidir. “Ben senin yerinde olsam…” sorusuna verilmiş geç bir yanıt. Ama yine de geçtir. Çünkü Baldwin artık yoktur. Onun kurduğu hassas çizgi de onunla birlikte gömülmüştür. Bu iki kralın ilişkisi bana şunu düşündürüyor: Tarih çoğu zaman fanatikleri yazar. Ama asıl kayıp, ölçüyü bilenlerin erken ölmesidir. Ve belki de Cennetin Krallığı, en çok bunu anlatır.