Raf Yorumu: Merve (@mervedebiyat)

"Köker Üçlemesi"nin ikinci filmini en son izleyerek seriyi tamamladım. Filmde sarı arabasıyla deprem bölgesine giden adam aslında yönetmenin kendisini, yanındaki çocuk ise oğlunu temsil eden kurgusal karakterlerdir. Yönetmenin arabasıyla yıkıntılar arasında ilerlemesi, bir sanatçının kendi yarattığı dünyaya karşı duyduğu sorumluluğu…devamı"Köker Üçlemesi"nin ikinci filmini en son izleyerek seriyi tamamladım. Filmde sarı arabasıyla deprem bölgesine giden adam aslında yönetmenin kendisini, yanındaki çocuk ise oğlunu temsil eden kurgusal karakterlerdir. Yönetmenin arabasıyla yıkıntılar arasında ilerlemesi, bir sanatçının kendi yarattığı dünyaya karşı duyduğu sorumluluğu simgeler. "Ben burada bir film çektim, bu insanları dünyaya tanıttım, peki şimdi neredeler?" sorusu filmin itici gücüdür. Bu baba-oğulun amacı, ilk filmde "Arkadaşımın Evi Nerede?" filminde tanıdığımız Ahmet'in ve arkadaşının o büyük depremden sağ kurtulup kurtulmadığını öğrenmektir. Kiyarüstemi burada şunu yapar seyirciye "Bu izlediğin bir filmdir ama içindeki acı gerçektir" der. Filmin en can alıcı noktası isminde gizlidir. Yönetmen ve oğlu, Ahmet'i bulup bulamayacaklarını bilmedikleri o tozlu yollarda ilerlerken, aslında devasa bir mezarlığın üzerinde yürümektedirler. Ancak karşılaştıkları her insan onlara şunu fısıldar: "Yaşam, her şeye rağmen devam ediyor." Yeni evlenen çiftler, su taşıyan yaşlılar, oyun oynayan çocuklar... Yönetmen geçmişin izini sürüp kayıpların yasını tutarken, oğlu Puya’nın yol boyunca dünya kupası maçlarına veya çevresindeki küçük detaylara olan merakı, bize hayatın ne kadar inatçı olduğunu hatırlatır. Yol boyunca karşılaştıkları yıkıntıların arasından yükselen televizyon antenleri, çadırda yapılan düğün hazırlıkları ve her şeye rağmen devam eden günlük telaşlar, yönetmene ve bize çok net bir mesaj verir: Trajedi ne kadar büyük olursa olsun, yaşam bir yolunu bulup akmaya devam eder. Filmin sonunda yönetmenin o dik yokuşu tırmanmaya çalışan arabası, aslında insanın zorluklara karşı bitmek bilmeyen azminin simgesidir. Bir sonraki "Zeytin Ağaçları Altında" filminde ise "Ve Yaşam Sürüyor" filminin kurgulanışını, bu filmde depremden hemen sonra evlenmiş bir çifti oynayan köylü gençlerin gerçek aşk hikayesini ve Ahmet'in yaşıyor olduğunu görürüz. Bu üçlemeyi tamamladığınızda, Ahmet'in büyümüş hâlini yolda yürürken ve setin etrafında dolanırken görmek, sinema tarihinin en huzurlu "sağ salim" haberlerinden biridir. Böylece üçleme; basit bir çocuk hikayesiyle başlayıp, toplumsal bir yıkımla devam ederek, en sonunda insan kalbinin ve sınıfsal gerçeklerin o yıkılmaz duvarına çarparak sonlanır. Kurguyla gerçeğin iç içe geçtiği bir yolculuk. Muhteşem bir başyapıt. Bana göre sanat budur. Abbas Kiyarüstemi gerçekten çok başarılı bir yönetmen. Ölüm döşeğinde hüzünlü bir şekilde "Nobahari" dinlerken de yüreğimize dokunmuştu. Allah rahmet eylesin. Mutlaka üç filmi de sırasıyla izlemenizi öneriyorum.