Raf Yorumu: Türker (@izledimgitti)

New Orleans’ın nemli, dar ve kasvetli sokaklarında gıcırdayarak ilerleyen o tramvay artık bir ulaşım aracı değil adeta hayalleri parçalanmış bir ruhun trajik son durağına gidişi. İhtiras Tramvayı, sinema tarihinin en sert ve psikolojik açıdan en boğucu yapıtlarından biri. Elia Kazan,…devamıNew Orleans’ın nemli, dar ve kasvetli sokaklarında gıcırdayarak ilerleyen o tramvay artık bir ulaşım aracı değil adeta hayalleri parçalanmış bir ruhun trajik son durağına gidişi. İhtiras Tramvayı, sinema tarihinin en sert ve psikolojik açıdan en boğucu yapıtlarından biri. Elia Kazan, Tennessee Williams’ın metnini perdeye taşırken izleyiciyi dört duvar arasına hapsederek karakterlerin içsel patlamalarını adeta bir laboratuvar titizliğiyle inceliyor. Film, masalsı bir geçmişin tortularıyla yaşayan, zarafet ve şiirsellik maskesinin ardına saklanmış Blanche DuBois ile hayatı çıplak bir vahşilikle, içgüdüleriyle ve kaba bir gerçeklikle göğüsleyen Stanley Kowalski arasındaki yok edici çarpışmayı merkezine alıyor. Blanche DuBois, yaşlanan yüzünü loş ışıkların ardına gizleyen, geçmişin utancını yapay bir aristokrasiyle örtmeye çalışan bir yaralı kuş olarak karşımıza çıkıyor. Vivien Leigh, Blanche karakterinde çaresizliği ve çıldırıya giden o ince çizgiyi muazzam bir kırılganlıkla sergilerken, karakterin kendi yalanlarına inanma derecesi filmin en can alıcı ahlaki boşluğunu oluşturuyor. Öte yandan, Stanley Kowalski karakterinde Marlon Brando, oyunculuk sanatında bir devrim gerçekleştiriyor. Stanley, Terli tişörtü, hoyrat tavırları ve eşyaların pahasından başka bir şey görmeyen maddeci dünyasıyla Stanley, Blanche’ın inşa ettiği her illüzyonu bir balyoz darbesiyle yerle bir ediyor. Brando’nun performansı o kadar doğal ve hayatın içinden ki, onun sergilediği kötülük saf bir nefretle değil, rahatsız edici bir gerçeklikle harmanlanıyor. Bu iki devasa gücün arasında kalan Stella ise sessiz kabullenişin trajedisini yansıtıyor. Film sadece bir aile dramı değil; estetiğin vahşete, hayallerin çıplak hakikate yenilişinin ağıtıdır. Blanche’ın yabancıların nezaketine dair kurduğu son cümle, aslında toplumun ve bireyin kendi yarattığı canavarlara kurban edilişinin bir özetidir. Bana bunları yazdıran bir film nasıldır siz düşünün hemen izleyin. Koşun.