Karanlık Yolun Efendisi bu ciltte şunu yapıyor: Hikâyeyi bağırarak anlatmıyor. Fısıldıyor. Ve fısıltı bağırmaktan daha tehlikelidir, çünkü kaçamazsın. Biri ayakta, flüt çalıyor. Biri oturmuş, guqin’in tellerine dokunuyor. İkisi de konuşmuyor. Ama aralarında çok şey söyleniyor. Bu kitap “iyiler–kötüler” masalı değil.…devamı