Raf Yorumu: 🌟 (@ayseel)

Yan divarlar… Diqqətsizcə, əhəmiyyət vermədən yanından ötüb keçdiyimiz, bir baxışdan belə məhrum olan divarlar. Bəziləri elə rəngli, kimlərinsə sənəti ilə boyanmış olur ki, baxmaq üçün dayanırsan. Bəziləri isə elə sadədir ki, sadəcə diqqət yetirmək kifayətdir – görmək üçün. Amma bəzi…devamıYan divarlar… Diqqətsizcə, əhəmiyyət vermədən yanından ötüb keçdiyimiz, bir baxışdan belə məhrum olan divarlar. Bəziləri elə rəngli, kimlərinsə sənəti ilə boyanmış olur ki, baxmaq üçün dayanırsan. Bəziləri isə elə sadədir ki, sadəcə diqqət yetirmək kifayətdir – görmək üçün. Amma bəzi divarlar var ki, onları görmək üçün mütləq ki, yolunu dəyişmək lazımdır. Həyat belədir axı… Daha çoxuna ehtiyac duyanda işığa, pəncərəyə qaçırsan. Düşən ilk qar dənələrini seyr etmək, ya da ümid verdiyinə inandığın günəşin göz bəbəklərini parlatması üçün açdığın o pəncərə… Kiçik, yarı dumanlı, yarı şəffaf pəncərə hər zaman oradaydı. Amma hər zaman içəri girən işıq deyildi. Bəzən yağan yağışdan ona da pay düşsün deyə insan bilərək açır pəncərəsini. Bəzən isə külək elə əsib dağıdır ki, vaxtında qapada bilmirsən. Sənə qalan isə tör-töküntü, toz-torpaq olur. Vaxt olur ki, elə parlaq günəş olur, amma pərdəni açmağa gecikirsən. Ancaq onu bilirəm ki, səssiz çaxan şimşəklərdə də, ötən quşların yaz havasında da pəncərə qarşısında gözləyən biriləri var. Sadəcə mənzərə ilə yetinsək, nə vardı ki… İnsanıq axı, ürək dözmür, səbr çatmır. Elə hey görmək istəyirsən. Baxdığında orada olsun. Günəş çıxıb ya qar-borandır – fərqi yoxdur. Amma insan kimi axtardığını bildiyi halda tapa bilmirsə, kimi axtardığını bilmədən onu necə tapa bilər ki? Fəsillər, illər, mənzərələr dəyişsə də, gözün aradığı, könlün arzuladığı orada bir yerlərdədir. Bəlkə də problem baxdığımız pəncərənin hələ də yan divara açılmağındadır. 🪞- 𝑰 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒂 𝒎𝒆𝒕𝒉𝒐𝒅, 𝒂𝒃𝒔𝒐𝒍𝒖𝒕𝒆𝒍𝒚 𝒊𝒏𝒗𝒐𝒍𝒖𝒏𝒕𝒂𝒓𝒚, 𝒂 𝒌𝒊𝒏𝒅 𝒐𝒇 𝑩𝒖𝒅𝒅𝒉𝒊𝒔𝒕 𝒈𝒆𝒏𝒆 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒌𝒆𝒔 𝒎𝒚 𝒉𝒂𝒑𝒑𝒚 𝒅𝒂𝒚𝒔 𝒏𝒐𝒕 𝒔𝒐 𝒉𝒂𝒑𝒑𝒚 𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒚 𝒔𝒂𝒅 𝒅𝒂𝒚𝒔 𝒏𝒐𝒕 𝒔𝒐 𝒔𝒂𝒅. - 𝑨 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒕𝒉𝒆𝒓𝒎𝒐𝒔𝒕𝒂𝒕.🪞