Raf Yorumu: Ruth🕷️ (@duygun)

Film çok güzeldi sıkılmadan izledim ancak doktorun çarpıcı repliği filmi baştan sona spoilerlamamiş resmen özetlemiş güzel bir sahne idi ama sanki heyecanını yarıda kesmiş. En azından benim için öyle oldu ama yine de keyifli bir seyir zevki bıraktı. Arketipler persona…devamıFilm çok güzeldi sıkılmadan izledim ancak doktorun çarpıcı repliği filmi baştan sona spoilerlamamiş resmen özetlemiş güzel bir sahne idi ama sanki heyecanını yarıda kesmiş. En azından benim için öyle oldu ama yine de keyifli bir seyir zevki bıraktı. Arketipler persona vs konuları ilgimi fazlasıyla cezb ettiği için film iyi sardı . Monologlar ve çatışmalar birbirinden güzeldi. Kimisi filmi vasat bulmuş ama Carl gustav Jung ve arketipler konusuna baktıklarında aslında güzel çözümlemeler olduğunu daha iyi anlayacaklar çünkü film psikolojik öğelere fazlasıyla yer vermiş güzel filmlerden. Her neyse izlenmesi gereken filmlerden olduğu kanaatindeyim:)). Ve kapanıştan önce heyecanımı yarıda kesen repliği paylaşmak istiyorum:) Benim anlamadığımı mı sanıyorsun? Var olmak denilen o umutsuz düşü… Olur gibi görünmek değil, var olmak. Her an bilinçli, tetikte… Aynı zamanda başkalarının huzurundaki varlığınla kendi içindeki varlık arasındaki o yarılma… Baş dönmesi ve gerçek yüzünün açığa çıkarılması için o bitimsiz açlık… Ele geçirilmek, eksiltilmek ve hatta belki de yok edilmek… Her kelime yalan… Her jest sahte… Her gülümseme yalnızca bir yüz hareketi… İntihar etmek? Hayır. Fazlasıyla iğrenç… İnsan yapamaz ama hareketsiz kalabilir, susabilir. Hiç değilse o zaman yalan söylemez. Perdelerini indirip, içine dönebilir. O zaman rol yapmaya gerek kalmaz, bir kaç farklı yüz taşımaya ya da sahte jestlere. Böyle olduğuna inanır insan. Ama gördüğün gibi gerçeklik bizimle dalga geçer. Sığınağın yeterince sağlam değil. Her tarafından yaşam parçaları sızıyor ve tepki vermeye zorlanıyorsun. Kimse gerçek mi yoksa sahte mi diye sorgulamıyor. Kimse sen gerçek misin yoksa yalan mısın demiyor. Bu sorunun yalnızca tiyatroda bir önemi olabilir. Belki orada bile değil. Seni anlıyorum Elisabeth, susmanı anlıyorum. Hareket etmemeni anlıyorum. İsteksizliğini fantastik bir sisteme bağlamışsın. Anlıyor ve hayranlık duyuyorum. Bitene kadar bu oyunu oynamalısın. Ancak o zaman bırakabilirsin. Tıpkı diğer rollerini bıraktığın gibi bunu da yavaş yavaş bırakırsın.”