Raf Yorumu: Onur Kalyoncu (@kalyonur)

Spoiler içeriyor İlk önce filmden başka bir şeyi konuşmak istiyorum. Filmin sonunda "Ama beynime kamera yerleştiremedin." diyor ve haklı. Oysa bizler, bugün normal, sade, özgür bir insan olarak yaşadığımızı düşünen bizler; sadece zihnimizden şeyin reklamını 1-2 saat içinde görüyoruz. Bunu yaşayan benden…devamıİlk önce filmden başka bir şeyi konuşmak istiyorum. Filmin sonunda "Ama beynime kamera yerleştiremedin." diyor ve haklı. Oysa bizler, bugün normal, sade, özgür bir insan olarak yaşadığımızı düşünen bizler; sadece zihnimizden şeyin reklamını 1-2 saat içinde görüyoruz. Bunu yaşayan benden başkaları da var değil mi burada? Twitter'da vardı mesela. Demek ki nasıl olmuşsa bu büyük balıklar yani o büyük güçler bizim zihnimizi okumayı dahi başarabilecek bir teknolojiye sahipler. Şu andaki bilincimizle bir şey canlanmıyor olsa da şu anda kullandığımız hemen her teknoloji 50 yıl gibi bir süre önce deli saçması denilecek kadar saçmaydı. Filme gelelim. Bir kere deney hiç ahlâki değil. Bir insanın hayatı rehin alınamaz, denek olarak kullanılamaz evet bu doğru ama bir anlığına, hep birlikte böyle bir kötülüğü vicdanımızda sindirdiğimizi düşünelim ben ondan sonraki olay örgüsü için ahlaki değil diyorum. Çünkü Truman'ı yönlendiriyorlar. O adadan ayrılması engelleyecek şeyler kurguluyorlar her zaman. Tekneye binecek olursa ne hikmetse babasını kaybettiği tekne rıhtımda duruyor. Onu psikolojik olarak etkileyerek geri çeviriyor. Ve daha birçok kez bu karakter kendi hâline bırakılmıyor safi beyninin ürünü olan hareketlerde bulunamıyor. Sadece çevresinde karakterlerin onun için ortaya çıkardığı o boşluğu doldurma durumunda kalıyor. Öyleyse deney bunun neresinde, insanın karakterini, ruhunu, düşüncelerini anlamak adına verilen uğraş nerede burada? Buradaki en önemli, dikkatimizi vermemiz gereken bir husus da bence para, sahip olma konusudur. Truman bu sahnenin dışına çıkmak için ne zaman teklifte bulunsa onu hep; maddi kaygılar, sahip olduklarımız, sahip olmak istediklerimiz, öne sürülerek püskürtüyorlar. Bu modern dünyada özgür olduğumuzu düşünen bizler bir şeyler satın alarak, bir şeylere sahip olmayı esas amaç hâline getirerek özgürleşiyor muyuz, yoksa tutsaklaşıyor muyuz? Bence biz de tutsak hâle geliyoruz. Artan mal, artan borç, kaybedeceklerimiz sadece her seferinde boyun eğme oranımızı arttırıyor gibi. Ve simülasyondan çıkışın tek anahtarı; ölmeyi göze almak. Ölmeyi göze almadıkça bu sirkten çıkış yok, korktuğun o yere koşmadıkça, çekincelerinin üzerinden atlamadıkça belki güvende ama sahtelikte kalmaya devam edeceksin. Son paragrafı kendime yazdım.