Raf Yorumu: seher.taskent (@seher.tasknt)

Kitap, 29 yaşındaki Adalet'in ölümcül bir hastalığa yakalanmasıyla başlar. Öleceğini düşünen Adalet içsel bir yolculuğa çıkar, kimseye "dokunmadan" geçen hayatında, yaptığı ilk günahı, ilk haksızlığı bulmaya çalışır. Bu içsel yolculuk onu şehir şehir gezdirecek, yeni insanlar tanıyacak, yeni maceralara girecektir.…devamıKitap, 29 yaşındaki Adalet'in ölümcül bir hastalığa yakalanmasıyla başlar. Öleceğini düşünen Adalet içsel bir yolculuğa çıkar, kimseye "dokunmadan" geçen hayatında, yaptığı ilk günahı, ilk haksızlığı bulmaya çalışır. Bu içsel yolculuk onu şehir şehir gezdirecek, yeni insanlar tanıyacak, yeni maceralara girecektir. Bu macera onun kendisiyle ve yaşadığı ülkeyle yüzleşmesine vesile olacaktır. Vakitiyle verilmemiş tepkilerin, çekinerek yaşanmış bir yaşamın bizde bıraktığı izleri anlatır. Kitabı okurken muhakkak bir sözlükten yardım alınmalı, özellikle Adalet'in gittiği şehir isimlerinin anlamlarına bakılmalı. ----- Nankör ve vefasız. Gidemedikleri şehirlerin ismini gittiklerinden, kendilerini sevmeyen insanların cismini sevenlerinden, gerçekleşmemiş hayallerin hevesini gerçekleşmişlerden berrak hatırlarlar. Kavuşamamak nasıl aşka teşvik ederse, vuslat da günü geldiğinde unutmaya azmettirir. ---- Elimden geleni yaptım aslında. Hayatta kalmanın ötesinde, hakikaten yaşamayı denedim. Ama gözleriniz ne kadar iri olursa olsun, yine de yolunuzu ararken kör gibisiniz hep hayatta. Ha bire sağa sola çarpıyor, bol bol sendeliyor, sık sık düşüyorsunuz. Sonra kalkmanız ve tekrar düşene kadar aynını tekrarlamanız gerekiyor. Bu döngü sonsuza, sizin sonunuza dek sürüyor. Yaşamak, düşmekle kalkmak arasında geçirdiğiniz korkulu, ümitli, telaşlı zamanın adı. Düşüp düşüp kalkma sanatı. Ben maalesef pek başarılı olamadım. Çünkü kalkabilmek için, düşerken aldığınız yaraları iyileştirmeyi bilmeniz gerekiyor. Oysa ben her gece ağrıyla uyudum, her sabah sancıyla uyandım. ---- Bir yere dönmek, baştan sona yanılgıdan ibaret. İnsan, döndüğünü zannederken, aslında sadece kaybettiği şeyi arıyor. Esasen aradığı yerin, kaybettiği şeyin ve tabii kendisinin üzerinden çok sular aktığı, zahir ve tezahür fazlasıyla aşındığı için, bulmanın imkansızlığını görmeye Nobelli fizikçi zekası gerekmiyor. ---- Hayat bu, insanın başına her şey gelebilir. Hangimizin ruhunun neye yapışıp çürüyeceğini kim bilebilir? ---- İnsan en çok kaçmayınca yakalanmıyor. Ve bazen kaçmak yakalanmaktan çok daha küçük düşürücü.