Raf Yorumu: arsenic (@arsenic)

Spoiler içeriyor Kemal, kendi duyguları dışında kimsenin ne hissettiğiyle gerçekten ilgilenmeyen bir karakter. Onun için mesele Füsun değil; Füsun’un onda yarattığı duygunun sürekliliği. Bu yüzden yaşadığı şeyi “aşk” olarak adlandırmak eksik kalıyor. Kemal aslında âşık olma hâline bağımlı. Sevdiği kişi değil, sevme…devamıKemal, kendi duyguları dışında kimsenin ne hissettiğiyle gerçekten ilgilenmeyen bir karakter. Onun için mesele Füsun değil; Füsun’un onda yarattığı duygunun sürekliliği. Bu yüzden yaşadığı şeyi “aşk” olarak adlandırmak eksik kalıyor. Kemal aslında âşık olma hâline bağımlı. Sevdiği kişi değil, sevme deneyimidir onun için önemli olan. Anlatının yalnızca Kemal’in bakış açısından ilerlemesi bu öz-merkezci yapıyı daha da görünür kılar. Füsun’u hiçbir zaman doğrudan tanımayız; onu hep Kemal’in arzusunun içinden görürüz. Bu, erkek bakışının hikâyeyi nasıl kurduğunu gösterir. Füsun başlangıçta durumu bilerek Kemal’le birlikte olur; evleneceğini bilir. Ama bilmek, kabullenmek değildir. Umut çoğu zaman mantıktan güçlüdür. Nişan günü yaşadığı yıkım bu yüzden çelişkili değil, insani bir kırılmadır. Yine de bu durum, onun da sağlıklı bir zeminde durduğunu göstermez. Kemal’in Füsun’u seçebileceği hâlde seçmemesi korkudan çok ayrıcalık bilinciyle ilgilidir. Hayatı istediği gibi düzenleyebileceğine inanır. Babasının yaşam tarzını sürdürmesi tesadüf değildir. Uyarılar onda bir değişim yaratmaz; çünkü Kemal için sorun ahlaki değildir, merkezde kalma arzusudur. Annesinin yıllardır her şeyin farkında olduğunu söylediği an bu yüzden sarsıcıdır. İlk kez net bir gerçeklik sesi duyulur. Ama Kemal yine değişmez. Finalde Füsun’un arabayı ayçiçek tarlasına sürmesi dramatik olduğu kadar patolojiktir. Bu bir aşkın değil, uzun süredir biriken dengesizliğin sonucudur. Bu hikâyede sağlıklı bir özne bulmak zordur. Herkes kendi zaafının içinde hareket eder. En tutarlı karakter Kemal’in annesidir. O romantize etmez. Olanı olduğu gibi görür. Sonuçta bu bir aşk hikâyesi değil; bir erkeğin kendi duygusal deneyimini mutlaklaştırmasının hikâyesidir. Füsun’un ölümü kader değildir, birlikte olamamaları da kaçınılmaz değildir. Ama bu karakterlerin iç körlüğü düşünüldüğünde, başka bir son yazmak da pek mümkün görünmez. Çünkü burada trajedi dış koşullardan değil, insanların kendi yarattıkları yanılsamalardan doğar. Herkes birini sevdiğini sanır; aslında herkes biraz kendini sever. Ve bu yüzden kimse gerçekten masum değildir.