Raf Yorumu: Esat Burak KÖPRÜLÜ (@burakkpl80)

Hocamız vefat etmişken bende ayrıca önemi olan kitabını paylaşıp yâd etmek gerek diye düşündüm. Bu kitabın önemi ilk başta hocaya bizzat imzalatmış olmam. Hatta imza atarken yanındaki Ayşe Kulin ile sohbeti ve bir yandan kurabiye yemesi hâlâ gözümün önündedir. 2…devamıHocamız vefat etmişken bende ayrıca önemi olan kitabını paylaşıp yâd etmek gerek diye düşündüm. Bu kitabın önemi ilk başta hocaya bizzat imzalatmış olmam. Hatta imza atarken yanındaki Ayşe Kulin ile sohbeti ve bir yandan kurabiye yemesi hâlâ gözümün önündedir. 2 saatlik bir kuyruk sonunda imza almıştık. Bilmiyorum bir daha kimin için beklerim ama inanılmaz bir sıraydi. Bu kitabı imzalatırken ismimi tam anlayamamıştı benim başta. "Ney?" Diye bir refleks vermişti yanındaki asistana stres olmuştum sonrasında çok komiğime gitmişti. İsmimi "d" ile değil "t" ile yazması da önemliydi çünkü herkes d ile yazıyordu o zamanlar ki hâlâ yazan var. Mutlu etmişti açıkçası. Asıl ikinci kısmı ise bu kitapta yazanlar ve seçme şeklim. Abimle gitmiştik imzaya ve onda kitapları var hocanın, bende fuardan bir kitabını alırım ve imzalatip okurum demiştim. Yeni çıkmıştı bu kitabı da. Sonrasında kitabı imzalattiktan sonra yolda okumaya başladım ve kitap okumaya dair farklı bir süreç ve hayatıma dair de önemli şeylerin başladığıni anladım. Çünkü kitap bir söyleşiden ibaret. Hocaya sorular soruluyor ve hoca da açıklamaya çalışıyor. Açıklamaları o kadar keyifli ve anlaşılır ki, insanlar onu dinlerken yaşadığı kafa karışıklığıni asla yaşamazlar. Programlarda çok fazla bilgi birikiminin iki taraflı kurbanı olunuyor çünkü, ancak kitapları her zaman iyi bir şekilde kaleme alınmıştır hocanın ki bu da öyle olmuştu. Sosyal bilimlere dair ilgimi, kendimde gördüğüm bir potansiyele dönüştürdüğüne inandım o günden sonra hep ve bunu unutmadım açıkçası. Nereden geldiğini hatırlamak derler ya, bu da bir tür öyleydi. Neticede küçük vir çocuk hayatında ne olacağına neci olacağına karar veriyor gibi düşünebiliriz. Herkesin kendince hikayesinin olduğu, sesine, tonuna, sinirine, gülmesine aşina olduğu, kendine has ve daha önemlisi "bize" has bir insan İlber Ortaylı. Bu anı ve bana dokunduğu kısımla da kendisini ve kitabını buraya yazmak istedim.