Raf Yorumu: Dila (@dila

Bugün buraya yazıyorum çünkü bir gün bu anılar hafızamdan silinmeye başlayınca açıp Raf'tan tekrar okumak ve evet bunlar olmuştu demek istiyorum. Neden bugün peki. Uzun bi aradan sonra Ankara buluşmamız gerçekleşti:) Biraz ayrıntı bi yazı olacak ama olsun. Nereden başlayacağımı…devamıBugün buraya yazıyorum çünkü bir gün bu anılar hafızamdan silinmeye başlayınca açıp Raf'tan tekrar okumak ve evet bunlar olmuştu demek istiyorum. Neden bugün peki. Uzun bi aradan sonra Ankara buluşmamız gerçekleşti:) Biraz ayrıntı bi yazı olacak ama olsun. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. O kadar ki okuldan ayrılalı kaç yıl olmuş sanki dün bırakmış gibi , o ezbere bildiğimiz yollar ve bize eşlik eden kahkalarımız.. Bugün iki kişiydik ama sanki diğerleride yanımızdaydı. Her nereye kafamı çevirsem onlardan bi ses. Gazi sadece bi üniversite değildi. Aynı kafaların buluştuğu, edebiyatla , bilimle , aklıma gelemeyecek kadar çok fazla konunun tartışıldığı herkesin aynı olduğu, herkesin farklı olduğu , yemek sırasında tartışan, kütüphanede kitap alıp unutup borçlanan, bizim yerimizde ağlayan, gülen kızların yeriydi. Şimdi o zamanlarımızda Dila'ya diyorum bu okul benım hayatımda unutamayacağım anılarla dolu ki iyi ki okulun ilk günü o dershanede sevmediğim kız senle aynı şubeye düşmüş ve ben ön sırada oturan Ceylan'dan gidip soru sormuşum:) Ankara'yı sevenler diyorlar ya neyini seviyorsunuz. Ankara işte . Şimdi benim okul sevgimde ona benzedi. Bi yeri neden seversin. Bugün arkadaşıma da söyledim. Zaman en son nasıl böyle hissettirmişti. Bişeylerin gerçek olması. Beni en çok etkileyen bu sanırım. İnanırsam severim. Bugün hep geldiğim yerden trenle okuluma giderken kafamda bir sürü anı, o yollar . Ayten'le trene koşmalarımız ve kaçırmamız. Bize hep hatırlayacağımız günler, şiirler , fikirlerimizin değişebileceği gerçeği, kayıt altına almadığım için üzüldüğüm nice konuşmalarımız. Çoğunu hatırlasak ta zaman bu. Hangimiz önünde durabiliriz ki. Bugün okula gidince çok üzüleceğimizi biliyordum Ceylan' la. F blok, kütüphane, Gazi cafe ve bizim yerimiz.. Bizim yerimize kadar herşey iyiydi ama ordaki bi yazı beni üzdü. Sevdiğimiz şiirleri yazdığımız bi duvar vardı. Yıllar önce yazdığımız yazılar hala duruyor. Neler yazmışız. En üzüldüğüm ise kızlar gittikten sonra ben oraya tekrar gelmişim , tarih atmışım ,ismimi yazmışım. Ve bunu unutmuşum. Üzülmekte değil bu o zamanın bir daha gelmeyeceğini anlamak.Zaman böyle geride bırakıyor işte bizi. Oraya yazdığım bir şiiri unutmak gibi.