Raf Yorumu: •Şeyma• (@aurelyn

Bilim ilerlesin diye yapılan çalışmaların bir noktada insanlıktan tamamen kopması… İşte Nazi Almanyası döneminde yapılan insan deneyleri tam olarak böyle bir karanlığı temsil ediyor. Nazi Almanyası döneminde, özellikle II. Dünya Savaşı sırasında, toplama kampları sadece esir tutma yerleri değildi. Aynı…devamıBilim ilerlesin diye yapılan çalışmaların bir noktada insanlıktan tamamen kopması… İşte Nazi Almanyası döneminde yapılan insan deneyleri tam olarak böyle bir karanlığı temsil ediyor. Nazi Almanyası döneminde, özellikle II. Dünya Savaşı sırasında, toplama kampları sadece esir tutma yerleri değildi. Aynı zamanda “bilimsel araştırma” adı altında sistematik işkencelerin yapıldığı merkezler hâline getirildi. Bu deneylerin büyük çoğunluğu Holokost sürecinde Yahudiler, Romanlar, engelliler ve savaş esirleri üzerinde gerçekleştirildi. Deneylerin ortak özelliği şu: bilimsel etik diye bir şey yok, gönüllülük yok, insan hayatına dair en küçük bir değer yok. En bilinen deneylerden biri, dondurma deneyleriydi. Nazi doktorları, özellikle Sigmund Rascher öncülüğünde, insanların aşırı soğukta ne kadar süre hayatta kalabileceğini anlamaya çalıştı. Kurbanlar buz dolu tanklara sokuluyor ya da çıplak şekilde dışarıda dondurucu havada bekletiliyordu. Vücut ısısı düştükçe bilinç kaybı, kas kontrolünün kaybı ve sonunda ölüm gerçekleşiyordu. Daha “ilginç” olan kısım ise bundan sonrası: bazı denekler tekrar ısıtılmaya çalışılıyordu. Sıcak suya batırma, hayvan derileriyle sarma ya da insan vücudu teması gibi yöntemler deneniyordu. Çoğu ya süreçte ya da hemen sonrasında ölüyordu. Bir diğer korkunç alan yüksek irtifa deneyleriydi. Bu deneylerde basınç odaları kullanıldı. Amaç, pilotların yüksek irtifada karşılaşacağı koşulları simüle etmekti. Kurbanlar vakum benzeri ortamlara sokuluyor, oksijen yavaş yavaş azaltılıyordu. Sonuç olarak insanlar nefes alamıyor, gözleri dışarı fırlayacak gibi oluyor, iç organlarında ciddi hasar oluşuyordu. Birçok denek bu süreçte hayatını kaybetti. Ölenlerin otopsileri yapılarak “veri” toplanıyordu. Bilim adına yapılan şeyin geldiği nokta bu. En ürkütücü deneylerden biri de ikizler üzerinde yapılan çalışmalardı. Bu alanda adı en çok geçen kişi Josef Mengele. Özellikle Auschwitz kampında, ikiz çocuklar onun “özel ilgisi” altındaydı. Ama bu ilgi, laboratuvar faresine gösterilen ilgiden farksızdı. İkizler üzerinde genetik benzerlikleri incelemek için birine yapılan işlemin diğeriyle karşılaştırılması hedefleniyordu. Kan değişimleri, bilinçli enfeksiyonlar, organ çıkarma, hatta göz renklerini değiştirmek için kimyasal enjekte etme gibi uygulamalar yapıldı. Çoğu çocuk bu süreçleri atlatamadı. Bir başka deney alanı ise hastalıklar ve ilaçlardı. Tifüs, sıtma, tüberküloz gibi hastalıklar bilinçli olarak insanlara bulaştırıldı. Amaç, yeni ilaçların etkisini görmekti. Ancak bu “testler” sırasında kullanılan dozlar, yöntemler ve koşullar tamamen kontrolsüzdü. İnsanlar tedavi edilmek için değil, sadece gözlemlenmek için kullanıldı. Deneklerin büyük kısmı ya hastalıktan ya da deneylerin yan etkilerinden öldü. Sterilizasyon deneyleri de Nazi ideolojisinin bir parçasıydı. “İstenmeyen” grupların çoğalmasını engellemek amacıyla hızlı ve kitlesel kısırlaştırma yöntemleri geliştirilmeye çalışıldı. Radyasyon, kimyasal maddeler ve cerrahi müdahaleler kullanıldı. Bu işlemler çoğu zaman anestezi olmadan yapıldı ve ciddi iç hasarlara, enfeksiyonlara ve ölümlere yol açtı. Bu deneylerin en rahatsız edici yönü, yapılanların “bilimsel çalışma” adı altında sunulmasıdır. Oysa bugün açıkça görüyoruz ki burada söz konusu olan şey bilim değil; ideolojiyle şekillenmiş, insan hayatını değersiz gören bir anlayıştır. Zaten modern bilimde etik kuralların bu kadar katı ve vazgeçilmez olmasının temel sebeplerinden biri de bu karanlık geçmiştir. İnsan üzerinde yapılan her araştırmanın sınırları olması gerektiği, ancak bu tür trajediler yaşandıktan sonra net biçimde kabul edilmiştir. Üstelik bu deneyler, sözde bilimsel amaçlarına rağmen gerçek anlamda hiçbir bilimsel değer de taşımıyordu. Yöntemler düzensiz, sonuçlar güvenilmez ve süreç tamamen etik dışıydı. Yani ortada ne sistemli bir araştırma ne de insanlığa katkı sağlayacak bir bilgi üretimi vardı. Geriye sadece ideolojiyle yönlendirilen, kontrolsüz bir güç anlayışının yarattığı organize bir vahşet kalıyordu. Savaş bittikten sonra bu suçlar Nürnberg Mahkemeleri kapsamında yargılandı. Bu süreç, modern tıp etiğinin temellerinden biri olan “Nürnberg Kodu”nun ortaya çıkmasına neden oldu. Yani ironik bir şekilde, bu korkunç olaylar insanlık için “bir daha asla” denmesi gereken kuralların yazılmasını sağladı. Kısacası, Nazi insan deneyleri bilimsel meraktan çok, kontrolsüz güç ve ideolojinin insan hayatını nasıl hiçe sayabileceğinin en net örneklerinden biri. İnsanlar bazen gerçekten en büyük korku hikâyesini kendileri yazıyor.