Raf Yorumu: Ertugrul (@ertugrulerkan)

Bu tip tartışmalı filmlere yorum yapmayı sevmesem de, ekşi de halihazırda bahsettiğim bazı şeyleri yazmak istiyorum. Annihilation aslında bir bilimkurgu filminden öte dramadır. Tıpkı 2001 space ody. nasıl bilimkurguyu sadece bir araç olarak kullanıyorsa, sözkonusu film de öyle. Yönetmenin derdi…devamıBu tip tartışmalı filmlere yorum yapmayı sevmesem de, ekşi de halihazırda bahsettiğim bazı şeyleri yazmak istiyorum. Annihilation aslında bir bilimkurgu filminden öte dramadır. Tıpkı 2001 space ody. nasıl bilimkurguyu sadece bir araç olarak kullanıyorsa, sözkonusu film de öyle. Yönetmenin derdi bilimle alakalı bir şey söylemek, seyirciye bu açıdan bir vaadde bulunmak değil. Annihilation; temelinde psikolojik gerilim yatan, metaforlarla dolu bir drama. Öncelikle filmdeki temel metafor bozunma, dönüştürülemez biçimde değiştirme, yok ederek yeniden kurma... Burada temel bir psikolojik durum var; kendini yok etme dürtüsü. Filmi sahne sahne açıklamaya gerek yok; araştırma ekibindeki herkes, başından geçen travmalardan dolayı bu güdüye sahip. Başımıza gelen bu olaylar çoğunlukla bastırılıp, inkar ediliyor. Fakat bu inkarın getirdiği depresyon, yüzleşmeden kaçma hali her şeyin bozunmasına neden oluyor. Bu çok sevilen birisinin kaybıyla gelen çöküş, kansere yakalanıp yaşamaktan vazgeçmek gibi biçimlerde dışa vuruluyor. Ekiptekilerin yaşadıkları travmalar, kendilerini yok etmelerine, depresyon ve travma sebebiyle oluşan bozunmaya teslim olma biçiminde metaforlaştırılmış. Final sahnesinde yaşananlar; kendini bırakıp, yok eden bir insan ile travmasını kabul edip, tekrar hayata dönmek isteyen iki insan arasındaki durum. Bu açıdan "sanırım kafalar karışmış" eleştirisini kabul edemiyorum. Aksine yönetmen, metaforun varlığını sezdirebilmek adına bazen sabırsızca davranmış. Fakat bu anlaşılmama korkusunu haklı buluyorum. İnsanın yok etme dürtüsü ve "parıltı" nın yaşamı devam ettirebilmek için çareler araması; değişime devam etmesi bir çatışma yaratıyor. Bu noktada herkesin aklına ilk önce stalker gelmiş olabilir, belki de solyaris. Fakat ikisi arasında ciddi bir fark var; birisi toplumsal kurumları sembolize ederken diğerinde birbirinden bağımsız ama aynı çerçevede iki nesne çatışmaya giriyor; dönüşüyor. Hasılı kelam filmi bir aslında bir travma/inkar/kendini yok etme/kabullenme hikayesi olarak tekrar izlemenizi öneririm.