Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Siyah ve Beyaz The Stranger, siyah-beyaz tercihinin yalnızca estetik bir karar olmadığı; aksine anlatının ruhunu sıyırarak ortaya koyan bir araç olarak kullanıldığı filmlerden biri. Renkten arındırılmış bu perde, karakterlerin duygusal boşluğunu, dünyanın onlara karşı mesafesini ve ahlaki gri alanları daha…devamıSiyah ve Beyaz The Stranger, siyah-beyaz tercihinin yalnızca estetik bir karar olmadığı; aksine anlatının ruhunu sıyırarak ortaya koyan bir araç olarak kullanıldığı filmlerden biri. Renkten arındırılmış bu perde, karakterlerin duygusal boşluğunu, dünyanın onlara karşı mesafesini ve ahlaki gri alanları daha da keskinleştiriyor. Yönetmen François Ozon’u artık yabancısı olmadığım bir yerden izliyorum. İzlediğim on filminden sonra bu, onun sinema evreninde 11. durağım gibi hissettirdi. Ozon’un tanıdık oyuncu tercihleri, benzer yüzleri ve bedenleri yeniden farklı karakterlerin içine yerleştirme alışkanlığı burada da kendini hissettiriyor. Bu tekrar hissi bir eksiklikten çok, yönetmenin kendi dünyasını kurma ısrarı gibi: aynı kadro, farklı ahlaki sınavlar. Hikâye, yüzeyde oldukça sade ilerliyor. Toplumla duygusal bağ kurmakta zorlanan bir adam, tek bir anın sonucunda kendini bir yargı mekanizmasının merkezinde buluyor. Ancak film asıl meselesini olaylardan değil, yargılama biçimlerinden çıkarıyor. Suç, yalnızca işlenen bir eylem olmaktan çıkıyor; inançlar, alışkanlıklar ve normlar üzerinden yeniden tanımlanıyor. Bu noktada film, dinin mutlaklığı ile bireysel düşüncenin görece doğasını çarpıştırdığı bir alan açıyor. İnanç, ahlak ve “doğru” kavramları sabit mi, yoksa toplumun ihtiyaçlarına göre şekillenen kırılgan yapılar mı? The Stranger, bu soruyu yüksek sesle sormuyor; sessizliğiyle, karakterin tepkisizliğiyle ve kameranın mesafesiyle düşündürüyor. Belki de en rahatsız edici yanı bu: hiçbir yere tutunmayan bir etik boşluk hissi. Ozon’un kamerası yargılamıyor; ama izleyiciyi de rahat bırakmıyor. Film, dinin ve göreceli düşüncenin çatıştığı o noktada, kimin gerçekten “yabancı” olduğunu sorgulatıyor. Karakter mi, toplum mu, yoksa bu iki uç arasında sıkışıp kalan biz mi? Sessiz, soğuk ve mesafeli. Ama tam da bu yüzden uzun süre akılda kalan bir yüzleşme.