Raf Yorumu: r. (@evsizkafka)

En istemediğim düşünceler arasında bir o kadar da değilim. Hayatta en nefret ettiğim şey araf. Gitgide köreldiğimi hissediyorum, kelimelere vuramayacağın kadar yorgunum. İçimdeki boşluk artık parmaklarımdan klavyeye dökülemeyecek kadar derin, dokunsam da anlatamıyorum, anlatsam da eksik kalıyor. Kendimi fazlasıyla zorladığımın…devamıEn istemediğim düşünceler arasında bir o kadar da değilim. Hayatta en nefret ettiğim şey araf. Gitgide köreldiğimi hissediyorum, kelimelere vuramayacağın kadar yorgunum. İçimdeki boşluk artık parmaklarımdan klavyeye dökülemeyecek kadar derin, dokunsam da anlatamıyorum, anlatsam da eksik kalıyor. Kendimi fazlasıyla zorladığımın farkındayım. Hatta bazen bunu fark ettiğim halde duramıyorum, sanki kendimi zorlamak bile bir alışkanlığa dönüşmüş gibi. Doyduğumu hissediyorum ama önümde hâlâ dibinde biraz kalmış bir tabak var, ve ben sırf o yemeğe küsmeyeyim diye zorla bitirmeye çalışıyorum. Oysa içimde bir yer biliyor; bitirmeye çalışırken kusarsam bir daha asla o yemeği yiyemem. Ve başka bir şey yemek… yiyemeyeceğim anlamına gelmez belki, ama doymak istediğim yemek o değil. Ama bitirmezsem de… yarım bırakmanın verdiği o huzursuzlukla bir daha masaya oturmak istemeyeceğim. İki ihtimal de aynı yere çıkıyor gibi, farklı yollar ama aynı sonuç: isteksizlik, yorgunluk ve geri dönmek istememek. Sonuç hiçbir türlü değişmeyecekse neden hâlâ çabalıyorum diye soruyorum kendime. Cevap vermek yerine susuyorum, çünkü cevabı biliyorum ama kabul edemiyorum. Olmayacağını bildiğim bir şeye neden tutunuyorum? Gerçekten olacağına inandığım için mi, yoksa olmayacağını kabullenmenin ağırlığını kaldıramadığım için mi? Belki de bu bir umut değil. Belki de bu, kendi kendime kurduğum bir savunma biçimi. Bir şeyi tamamen bırakmanın getireceği o kesin boşluk hissinden kaçmak için “belki” kelimesine sığınıyorum. Çünkü “belki” varken hiçbir şey tamamen bitmiş sayılmıyor. Ve ben, bitmiş şeylerin yasını tutmaktansa bitmemiş gibi davranmayı daha kolay buluyorum. Tekrar o sevdiğim yemeği yiyebileceğime inandığımdan değil bu, hatta belki de yiyemeyeceğimi biliyorum. Ama ona aç kalma ihtimali… o ihtimalin kendisi bile beni olduğum yerde tutmaya yetiyor. Belki de mesele doymak ya da yemek değil. Belki de mesele, sevdiğim yemeyi yemeye çalışırken değil de, midemi bulandırdığı için kusacak hale gelmekten korkmak. -evsizkafka 04.42