Raf Yorumu: Sinefil_notbook (@sinefil

Spoiler içeriyor Film, Mi-so ismindeki genç bir kadının gündelik temizlik işlerine gitmesiyle başlıyor. Mi-so ailesinin ardından kaldığı tek odalı bir dairede hayatını iş-ev döngüsünde geçiriyordur. Ne kadar çalışsa da kazandığı para ilaçları, kira ve kendisine bi kadeh alkol ve sigara paketine harcama…devamıFilm, Mi-so ismindeki genç bir kadının gündelik temizlik işlerine gitmesiyle başlıyor. Mi-so ailesinin ardından kaldığı tek odalı bir dairede hayatını iş-ev döngüsünde geçiriyordur. Ne kadar çalışsa da kazandığı para ilaçları, kira ve kendisine bi kadeh alkol ve sigara paketine harcama yapabilmektedir. Bir gün ev sahibi kirayı artırınca elindeki olanaklarla ödeyemeyeceğini söyleyip evden çıkar. Bundan sonra Mi-so'nun durağı arkadaşlarının evleridir. Film, bu genç kadının arkadaşlarının evinde geçirdiği günleri anlatıyor. Başlardan itibaren ağır işleyen bir yapıma sahip, ayrıca herkesin beğenebileceği tarzda bir film değildir. Bu film daha çok hayatın acı ama gerçek bir tarafını bizlere gösteriyor. Mi-so gerektiğinde konuşup, onu yanında istemeyenlere ardında bırakmayı bilmesi ya da anlattığını kendine göre evirip çevirip o şekilde karşılık veren insanlara laf anlatmayı bırakması gibi pek çok davranışıyla beni etkiledi. Bilirsiniz, insan hayatın belli bir aşamasından sonra artık eskisi gibi hayata bakamayacak şeyler yaşayabilir. Mi-so tam da 'şartlar ve koşullar değiştiğinde seçimler de değişir' cümlesindeki hayatı yaşamaktadır. Yaşın getirdiği bir durgunluk, sakinlik vardı Mi-so da. Bu film bana şunu sordurttu; hayatta zaten yeterince zorluk çeken bu genç kadından kalkıp da onu hayata bağlayan zevklerinden vazgeçmesini beklemek doğru mu? Ben Mi-so'nun arkadaşlarının onun hayatını, seçimlerini eleştirmesini sevmedim ama bu bir gerçekti de. Mi-so uğradığı her evdeki kişilerin hayatına baktığında her ne kadar Mi-so'nun aksine evleri olsa bile o evlerde aile sıcaklığı, huzur ya da sakin bir ortam yoktu. Gittiği evlerde o kişi evliyse boşanmış ya da aile içinde tartışma mevcuttu. Bekarsa da Mi-so'ya evlenilecek ya da yargılayıcı bakışlarla bakıyorlardı. Aklımda kalan bir sahne var o da filmin sonlarına doğru bu arkadaş grubu, gruptaki birinin aile üyesini kaybetmesiyle bir araya geliyordu. O sahnede karakterlerden biri şunu dedi; 'demek artık birilerinin cenazesinde görüşeceğiz.' Bu çok altı çizilesi bir cümleydi. Arkadaşlık, dostluk denen kavramın geriye dönüp bakınca bi yerlerde artık sisli görüntülü bir duyguydu. Bunlar bir yana Mi-so'nun sevgilisinin, kızın kalacak bir yeri olmadığını bilmesine rağmen boşanmış arkadaşının yanında kalmasını istemeyip sonra da kalkıp kızı öylece ortada bırakması...Bilemiyorum, ister şartlar diyin ister seçim ama yaptığı bir yerde bencillik gibi hissettirdi. Film atmosferik olarak kızın hayatını yansıtan soğuk bir atmosferle çekilmişti. Böyle yapımları beğeniyorum doğrusu. Ben öneriyorum fakat yine de takdir sizde, efenim.🎬