Raf Yorumu: _ _ _ _ _ . . _ _ . . . _ .

Spoiler içeriyor İnsan bazen yaşamaz, sadece devam eder. Nefes alır ama aldığı nefesi hissetmez, yürür ama bir yere varamaz. Sanki ruh çoktan vazgeçip bırak gitmişte beden alışkanlıklarına devam ediyormuş gibi. bunu hissetiğim çok zamanlarım oldu her ne kadar yönetmen empati duymamıza engel…devamıİnsan bazen yaşamaz, sadece devam eder. Nefes alır ama aldığı nefesi hissetmez, yürür ama bir yere varamaz. Sanki ruh çoktan vazgeçip bırak gitmişte beden alışkanlıklarına devam ediyormuş gibi. bunu hissetiğim çok zamanlarım oldu her ne kadar yönetmen empati duymamıza engel olmaya çalışsa da bir yerde kendini hisebiliyorsun. çok defa içine düştüğümüz karanlık odalar gibi.. karakterimizde içine düştüğü bu karanlıktan kurtulmaya kararlı, geriye sadece bunu tamamlayacak bir el bulmak kalmış. Bu el onu hayatanda koparadabilir, hayatta da tutabilir. iki şekilde karanlıktan kurtulmuş olmaz mı zaten. Bu yüzden insan aslında intiharı bir ölüm değil de içinde düştüğü bu karanlıktan kurtuluş olarak görür, bu yüzden son ana kadar tutunmaya çalışır, ona bir el uzatılmasını yada elini bırakacak gücü vermesini bekler. bu bekleyiş sürerken de hayatın olağan akışını bozmadan devam eder. evden çıkmadan ışıklarını kapatır kapısını kitler geri dönecekmiş gibi devam eder, bu kurtuluş umudunu son ana kadar diri tutar. Ama o karanlık öyle yoğundur ki yolundan döndürmeye çalışan bir çok insan çıksa bile seni bu yoldan vazgeçiremiyor. eğer beklediğin o el, o el değilse yetersiz kalıyor. Ama yaşamında garip bir inadı da yok mudur? en zor koşullarda bile yaşama dair bir izler bulunmuyor mu?. bence yönetmende bunu bir kırılma noktası olarak değil de küçük bir ihtimal olarak sunuyor bize. yaşlı adamın anlattığı basit bir hikâye, güneşin toprağa düşüşü , bir kirazın tadı gibi.. Bunlar kurtuluş değildir belki ama tamamen yok oluş da değildir. Asıl çelişki de burada başlıyor , Yaşamak zorunda olmak mı daha ağır, yoksa yaşamayı istememek mi? Veya nsan mutsuzluğuyla başkalarını üzüyorsa, hayata kalmak daha büyük bir günah değil midir? Bu soruların net bir cevabı yok. ama belki de mesele cevap bulmak ta değildir. Belki mesele, o karanlığın içinde bile hâlâ bir şeylerin mümkün olabileceğini tamamen inkâr etmemektir. Çünkü insan kendinden vazgeçtiğini sandığında bile, bazen vazgeçmeyen çok küçük bir tarafı kalır. tıpkı son ana kadar, bir sesle uyanmayı bekleyen bêdii, tıpkı son ana kadar umudu olan ben ve bizler gibi... Vazgeçmeyen o küçük tarafın, hayatımızı bir kirazın tadıyla tatlandırması dileğiyle..