Raf Yorumu: _giizemmm (@gizem

Spoiler içeriyor Felatun Bey ile Rakım Efendi’yi okurken açıkçası kendimi iki farklı insan tipi arasında gidip gelirken buldum. Felatun Bey ile Rakım Efendi sadece bir hikaye anlatmıyor bence; insanın kendine nasıl bir yol çizdiğini de sorgulatıyor.Kitap genel olarak bana şunu düşündürdü: insanın…devamıFelatun Bey ile Rakım Efendi’yi okurken açıkçası kendimi iki farklı insan tipi arasında gidip gelirken buldum. Felatun Bey ile Rakım Efendi sadece bir hikaye anlatmıyor bence; insanın kendine nasıl bir yol çizdiğini de sorgulatıyor.Kitap genel olarak bana şunu düşündürdü: insanın kim olduğu, neyi nasıl benimsediğiyle ilgili. Yani körü körüne bir şeyi taklit etmek yerine, gerçekten anlayarak ilerlemek gerekiyor. Bu açıdan bakınca, aslında günümüzde bile geçerliliğini koruyan bir eser olduğunu düşünüyorum. Okurken sadece bir hikaye değil, aynı zamanda kendime dair küçük sorgulamalar da yaptım. Belki de kitabın en güzel yanı buydu. Acaba bizde kendi yaşamımızda modern olma çabası adı altında Felatun Bey gibi davranıyor muyuz? Gelelim konusuna... Felatun Bey'i okurken hiç rahatsız olmadım. Aslına bakarsanız rahatsız olmadığıma çok şaşırdım. Çünkü kendi yetiştirememiş, sadece baba parasını yiyen ve kendinden üste gördüğü kişileri ortamda rezil etmeye çalışırken kendi utanç duyan bir karakter. Tek sinir bozucu olan şey akıllanmamasıydı. Bunu unutmamak lazım. Felatun Bey 'in sonunu şöyle anlamlandırmak gerekirse: Bir noktadan sonra onun düşüşünü izlemek kaçınılmaz gibi geliyor. Daha cahil kişilerle günümüzde karşılaşırken bu karakter bazı noktalarda güldürdü beni o yönden tatlıydı. Ama çoğu bakış açısı yanlış özellikle kadınlara olan yaklaşımı... Rakım efendi ise tam tersi. Aslında kitabın ana karakteri de Rakım. O, çalışkan, dengeli ve neyi neden yaptığını bilen biri. Canan'la ilk zamanları çok hoşuma gitmişti. Daha sonra bazı şeyler sinir ediyor ama sonu güzel bitti. Dadıyla olan "anne ilişkisi" de baya hoştu. Felatun Bey 'in" saman altından su yürütüyor "lafına katılıyorum. Öyle tavırları vardı. Ama sanırım burada Ahmet Mithat Efendi" hiçbir şey kusursuz değildir" demek istemiş. Ve son olarak... En sevdiğim karakter Canan oldu. Ahmet Mithat Efendi' yi okumayı çok seviyorum... Ben burayı unutuyorum. Gönderi atmayı yani... Ah Türk edebiyatında ne cevherler mevcut . Okunacak o kadar şey var ki yetişmek imkansız.