Raf Yorumu: 🦋 (@thyra)

Spoiler içeriyor 1+1=1 Bir artı bir bir eder mi? Arkadaşımdan ters köşe film tavsiyesi istediğimde Oldboy ve Incendies önermişti. Sağ olsun tavsiyeleri beni doğrudan insanlık dramının en karanlık noktasına sürükledi ve geri kalan psikolojimi de darmadağın etti. O gün ne düşüneceğimi ne…devamı1+1=1 Bir artı bir bir eder mi? Arkadaşımdan ters köşe film tavsiyesi istediğimde Oldboy ve Incendies önermişti. Sağ olsun tavsiyeleri beni doğrudan insanlık dramının en karanlık noktasına sürükledi ve geri kalan psikolojimi de darmadağın etti. O gün ne düşüneceğimi ne yapacağımı bilemedim. Film bittikten sonra birkaç dakika sessiz kaldım,düşündüm,bazı sahneleri tekrar tekrar izledim. Anladım ama anlamakda istemedim. Aklıma gelen tek soru şuydu "İnsan bu gerçekle nasıl yaşayabilir? Nawal. "şarkı söyleyen kadın" olarak tanındığında onun sesi sadece işkenceye karşı bir protesto değildi aynı zamanda iç dünyasını korumak için ördüğü bir sınırdı. Hapishanede geçen yıllar onun fiziksel varlığını tüketse de ruhunu yok edemedi. Fakat yıllar sonra havuz kenarında o dövmeyi gördüğü an Nawalın yıllardır koruduğu o sağlam sessizlik ve irade saniyeler içinde yerle bir oldu. O an aslında onun ruhunun ve benliğinin paramparça oluşuna tanıklık ettik. Bu film bize savaşı erkeklerin silahları üzerinden değil kadınların bedenleri ve evlatları üzerinden anlatıyor. Nawal'ın en büyük dramı evladını korumaya çalışan bir anneden,evladından kaçan ve evladı tarafından mahvedilen bir kadına dönüşmesidir. Filmin finalindeki mektuplar belki de dünyanın en ağır bağışlanma belgeleridir. Nawal'ın hem işkencecisi olan oğluna hem de çocuklarına yazdığı sözler nefret zincirini kırmanın yegane yolunun gerçeği kabul etmek olduğunu gösterir. "Birlikte olmanın hikayesi burada başlıyor" diyerek geçmişin tüm iğrençliğini ve kirliliğini temizlemiyor sadece o kirlilikle yaşamayı ve onu sükunetle defnetmenin yolunu seçmek istiyor. Bir annenin izini kaybetdiği bir çocuğun arayışıyla başlayan hikaye insanlığın en karanlık köşelerine ışık tutan bir şahesere dönüşüyor. Film bittiğinde zihninizde dönüp duran o soru ise vicdanınızı tırmalar "Bir insan, kendisine en büyük acıyı çektiren kişiyi, aynı zamanda en çok sevdiği kişi olduğu için affedebilir mi?" 1+1=1 ettiği o karanlık denklem, izleyiciyi hem zihinsel hem de duygusal bir enkazın altında bırakıyor.