Raf Yorumu: 🗝️ İlya (@hymnofdeath)

"Seviliyorsun Louis. Sana sevgimi yolluyorum, sen de bana yolluyorsun. Ve böylece bu döngüde kapısından gördüğümüz o yuvanın... Beni de en az senin kadar korkuttuğunu bilmeni istiyorum. Yoldaşım ol Louis. Olabileceğin bütün o güzel şeyleri ol, ve özür dilemeden ol. Bütün…devamı"Seviliyorsun Louis. Sana sevgimi yolluyorum, sen de bana yolluyorsun. Ve böylece bu döngüde kapısından gördüğümüz o yuvanın... Beni de en az senin kadar korkuttuğunu bilmeni istiyorum. Yoldaşım ol Louis. Olabileceğin bütün o güzel şeyleri ol, ve özür dilemeden ol. Bütün sonsuzluk boyunca ol...." Kesinlikle izlediğim en iyi dizilerden biriydi. Bir aşkın yıkıcılığını ve bencilliğini, insanı nasıl hasta edebileceğini en çok gördüğümüz serilerdendi. Sevgi iyileştirici değildir, bunu her zaman söylerim. Eğer yıkıcı değilse, içten içe kanatmıyorsa bu sadece tatlı bir uyku gibidir. Dizide de Lestat ve Louis’in aslında tatlı bir uykuyla başlayıp yavaş yavaş kabusa uyandıklarını görüyoruz. Lestat sevgisini bir o kadar naif bir dille anlatsa da bağımlılığını, takıntısını, duygularını bir o kadar da şiddetle gösteriyordu. Onun kişiliğinde aşkın sadece bir his değil, bir yaşam amacı, bağımlılık olduğunu görüyoruz. Yani cidden onu bir güle benzetebiliriz. Yumuşak yaprakları olduğu kadar keskin dikenleri var. Sevdiği şeyi kaybetmektense onu mahvetmeyi tercih ediyor. Ama onu buna sürükleyen şey ise tek kalma korkusu. Hayatı boyunca tek kalmaktan korkmuş bir kişilikti. Louis ise daha isyankar bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Onun aşkı daha “fedakar” diyebiliriz. Lestat için aslında birçok şeyi görmezden geliyor ve devam etmeye çalışıyor, istediği bu olmasa dahi. Yine de ondaki kurban psikolojisini fark etmemek elde değil, kendi yarattığı olayların sonuçlarında dahi kendini kurban olarak gösterebiliyor. Ama bana göre Louis’in en önemli özelliklerinden biri bir şeye bağlanma ihtiyacı. Bu geçmiş dönemlerde ailesi, sonraki bölümlerde Lestat ve giderek Claudia olarak değişiyor. Kendi duygularını adayabileceği ve kabul edilebileceği bir şeye ihtiyaç duyuyor sürekli. Bunu da “for the first time in my life, i was seen” sözleriyle görebiliyoruz. "Sadece şunu bil mon cher, sen kendimden öte sevdiğim… ve güvendiğim tek kişisin... Bütün aşkım sana ait, sen onun koruyucususun. Artık aramızdaki bağı sonsuza dek bir perde ayırıyor. Ama bu ince bir perde... ve ben, her zaman öbür tarafındayım. Yüzüm özlemine yaslanmış…”