Raf Yorumu: elmacekirdegi (@elmacekirdegi)

İzlemeye doyamadığım, muhtemelen birkaç kere daha izleyeceğim bir film. Hayatımın tam bu döneminde karşıma çıkmış olmasını ise filmdeki carettalarla açıklıyorum🐢 Filmde carettalar, Nadide’nin içinde hep var olan ama cesaret edip üzerine gidemediği hayatı sergiliyordu. İçten içe bildiği, onu çağıran ama…devamıİzlemeye doyamadığım, muhtemelen birkaç kere daha izleyeceğim bir film. Hayatımın tam bu döneminde karşıma çıkmış olmasını ise filmdeki carettalarla açıklıyorum🐢 Filmde carettalar, Nadide’nin içinde hep var olan ama cesaret edip üzerine gidemediği hayatı sergiliyordu. İçten içe bildiği, onu çağıran ama yıllarca ertelediği hayatı… Hayatımızda gelecekte gerçekten olmak istediğimiz halimizin, bugünkü bize küçük mesajlar gönderdiğine inanıyorum. Bazen bir filmle, bazen bir cümleyle, bazen sebepsizce içimize düşen “bunu yapmalıyım” hissiyle… Mantıkla açıklayamadığımız ama içten içe bildiğimiz duygularla. Ve bazen yolun doğru olduğunu hissettiren küçük işaretlerle. 🐞 Filmde Nadide, yıllarca “insanlar ne der?” diye yaşamış bir kadın. Eşini kaybettikten sonra ise ilk kez kendi hayatıyla baş başa kalıyor. O boşluğu nasıl dolduracağını bilemediği için spora başlıyor, turlara katılıyor, koroya gidiyor, dikiş kursuna yazılıyor. Birlikte Nadide’nin kimlik arayışını izliyoruz. Nadide karşısına çıkan üniversite affı haberiyle birlikte yalnızca eski bir hayalini değil, kendisini de hatırlıyor. Kimliğini, derinlere gömdüğü benliğini anımsıyor.Bu yüzden Nadide’nin okula geri dönmesi eğitim tamamlama hikayesinden ziyade kendisine çıktığı yolculuğun başlangıcı 🦋 Ama asıl dönüşüm deniz yolculuğunda yaşanıyor. Nadide orada sadece yeni bir yere gitmiyor; kendi sınırlarını da aşıyor. “Olma” haline geçiyor. Ve kaptan Yusuf’la tanışıyor. Yusuf : “Kalan yarım hayatını tamamlamaya geldin buraya… Peki başka yarım kalan bir hayatı onaracak gücün var mı?” Nadide’nin korkudan verdiği cevap ise yine toplumun sesinden geliyor. İnsanların ne diyeceğini düşünüyor. Bunun üzerine Yusuf’un söylediği cümle filmin en güçlü yerlerinden biriydi: “Ben senin yaşadığını sanmıştım. Şu an bu koyda öldün galiba.” Bazen gerçekten yaşamamak, nefes almamak değil; korkular yüzünden kendinden vazgeçmektir. Gerçekten yaşadığımızı hissetmek kendi isteklerimizin peşinden gitme cesaretini gösterdiğimizde ortaya çıkıyor. Dışarıdaki tüm seslere, yargılara, zorluklara, belirsizliklere rağmen içimizdeki sesi duyup delicesine peşinden gittiğimizde… + Yazık olacak çocuğa yanlış yapacak. - Ee yapacak tamam, bırakalım yapsın.Yanlış yapmayacağım diye hiçbir şey yapmıyor. + Ya cesaretin topladığında cesareti kırılırsa ? - En azından cesaret ediyor. + Yine de sonunda kalbi kırılır. - Her şeyin sonunda insanın kalbi kırılır.Mühim olan o sona kadar neler yaşadığımız.