Raf Yorumu: muteessir (@muteessir)

Spoiler içeriyor Karmaşık duygular içindeyim. Güzel, tatlı, şeker gibi bir film beni ağlatmak üzere. Ne de ihtiyacım varmış böyle duygulara… Cher zaten harika bir şahsiyetken filmdeki karakteri de harika olunca izlemekten alıkoyamıyor insan kendini. Diyalogları ve yaptığı seçimler karakteriyle çok örtüşüyordu. Çok…devamıKarmaşık duygular içindeyim. Güzel, tatlı, şeker gibi bir film beni ağlatmak üzere. Ne de ihtiyacım varmış böyle duygulara… Cher zaten harika bir şahsiyetken filmdeki karakteri de harika olunca izlemekten alıkoyamıyor insan kendini. Diyalogları ve yaptığı seçimler karakteriyle çok örtüşüyordu. Çok genç yaşta anne olmuş ve henüz hayatı öğrenememişken anne olmayı da öğrenmesi gerekmiş. Bir yandan erkekleri elde etmekte de usta. Sözleri ve yaşayışı bağımsız bir kadın edasında. Bir yandan toy bir yandan da olgun bir kadın imajı çiziyor. Neticede bunun karmaşasını yaşadığını görüyoruz. Muhtemelen kendisiyle yüzleşemediğinden ve aynı şeyleri yeniden yaşama endişesinden 18 kez taşınma gereği duyuyor. Cher harika ancak Rachel Flax de öyle. Lou ile olan ilişkisi de ilk defa geçici bir ilişki ve seks bazlı erkek yaklaşımı yerine ciddi ve devamlı bir birliktelik sunuyor. Bunu kabul etmemesine şaşırmamalı. Ah Winona… Charlotte Flax de çok başarılı bir karakter. Annesine olan öfkesi nedeniyle ona tamamen zıt bir karaktere bürümüş kendini. Annesi ne kadar dışarıya açık ve “günahkar” ise Charlotte da o kadar içine dönük ve “dindar”. Annesi epey görmüş geçirmişken Charlotte henüz nasıl hamile kalındığından bihaber. Beni etkileyen bir sahne Cahlotte’ın evden kaçarak ütopik bir biçimde idealize ettiği aile ortamına kavuşmasıydı. Filmde bunun bir gerçekliğe oturmasına ihtiyaç yoktu aksine Charlotte gibi biz de yalnızca kusursuz aile düzeninden etkilenmeliydik. Her şey eski haline döndüğündeki yüz ifadesi şahaneydi. Başarılı bir oyunculuktu zannımca. Annesi küvetteyken aradaki perdeyi rahip-günahkar sahnesi gibi günah çıkarma seansına dönüştürmeleri çok zarifti. Bir de Charlotte’ın annesinden intikam almak için ona dönüşmesi de anlamlı bir hareketti. O yaştaki bir kızın yapacağı en bariz hareket dürtüsel davranmak ve annesine olan öfkesini onu kendi silahıyla vurarak göstermekti. Yine onun da karar alma motivasyonları ve diyalogları harikaydı. Son olarak Bay Lou’dan bahsedelim. Yemekteki ana malzeme değildi aslında ancak yağ, tuz, salça ve türlü biçimde aklınıza gelebilecek her eklenti ondaydı. Asla aşırıya kaçan bir hareketi yoktu. Tepkileri de düşünceleri de tam kıvamındaydı. Gereksiz gibi müdahil olduğunu düşündüğünüzdeyse neden haklı olduğunu güzelce açıklıyordu. Bob Hoskins genelde babacan ve eğlenceli karakterleriyle ünlüdür. Kendilerine selam olsun. Bu filmde de epey tatlı bir karakteri canlandırmış. Film ve karakterler hakkında süresiz konuşmak istiyorum. Uzun zamandır ne böyle bir yazı yazdım ne de bir filmden her şeyiyle etkilendim. Sonunda bir filme bir senaryo örneği değil de birilerinin yaşamış olacağı bir hayat kesiti yahut yaşamdan bana sunulmuş tatlı bir hikaye olarak bakabildim. Ben ki gerçekliğe sıkı sıkıya bel bağlamış bir yetişkinken ufak bir masal tınısıyla anlatılan tatlı bir hikayede 7 yaşından azca büyük bir velede dönüşüyorum. Bayıldım bu hisse doğrusu. Bu yazıyı okuyan saygıdeğer insanlar, öncelikle uzun bir sürenizi çalmış olabilirim kusuruma bakmayınız ve sonrasında ufak bir göz açıp kapamakla geçecek bu filmi izlemekten kendinizi alıkoymayınız. It’s like a beautiful tango.