Raf Yorumu: Lale-i Pinhan (@tutestam)

Sessize Alınmış Kalp Kırgınlık… Kırılmak ve kırıldığınız kişinin bunu fark etmemesi ruhunuzda bir sızı bırakıyor. Bir tarafınız görsün, bilsin istiyor ama diğer tarafınız tam tersini. Bir yandan da kendinize kızıyorsunuz; niye kırılıyorum, neden her şeye bu kadar çok kırılıyorum diye.…devamıSessize Alınmış Kalp Kırgınlık… Kırılmak ve kırıldığınız kişinin bunu fark etmemesi ruhunuzda bir sızı bırakıyor. Bir tarafınız görsün, bilsin istiyor ama diğer tarafınız tam tersini. Bir yandan da kendinize kızıyorsunuz; niye kırılıyorum, neden her şeye bu kadar çok kırılıyorum diye. Bir zaman sonra fark ediyorsunuz ki içinizdeki çocuk hassas. Yaralanmış, canı acıyor. Yıllarca kimse fark etmemiş, kendini bir hiç gibi hissetmiş. Çok çabuk bağlanır olmuş insanlara ve gizlice fısıldamış: Eğer birine bağlanırsam, biri beni severse o zaman görülürüm, duyulurum, var olabilirim. Ama bu onun en büyük yanılgılarından biri olmuş ve bu sandığı şey canını çok yakmış. Bir süre sonra daha fazla kimseyle tanışmak istememiş, çünkü ona göre ne kadar çok insan o kadar sorun ve o kadar kırılıp yaralanmak demekmiş. O kırgın tarafını istemiyordu; onu güçsüz yapıyor gibi hissediyordu ama belki de bu sadece kırgın ve ince bir ruhu olduğunu gösteriyordu. Yaralarının sarılması gerekiyordu ama bunu kendi yapmalıydı. Yardım ederdi ama yardım istemekte çok zorlanırdı, çünkü bunu öğrenmişti. En başta kendine karşı bu kadar acımasızken başkalarının ona iyi olmasını beklememesi gerektiğini düşünüyordu. Kendi içindeki o çocuğun sesini bastırırken nasıl olur da bir başkasının duymasını isteyebilirdi ki? Herkese karşı iyiyken kendine neden bu kadar acımasızdı? Kendi canını fazlasıyla yakmıştı. İnsanların pek çoğu onu gerçekten görüp anlayamamıştı. O da bir süre sonra bundan vazgeçmişti. Sessizliğinden anlamayanlar konuştuğunda nasıl anlayabilirlerdi ki? Anlayamazlardı; duyulmaz, bilemezlerdi. O kendi içinde kayboluyordu. Artık sadece bir ruhtan ibaretti. Bedeni daha fazlasını kaldıramıyordu. Buna engel olmak istiyordu ve bu sanki yavaş yavaş o acımasız, duygusuz yönünü ortaya çıkarıyordu. Belki de kırılmamak, yaralanmamak için bu gerekiyordu: duygularını gizlemesi, en çok da kırgınlıklarını ve üzüntülerini. Belki kalbini göstermezse bu kadar canını yakmazlardı. Lale-i Pinhan