Raf Yorumu: ⁠✿✿⁠⁠✿ (@sari

Aslında gönderi atmayacaktım da sizleri beni her seferinde etkileyen bu kitapla tanıştırmak istedim. Okudum diye işaretleyen sadece 4 kişi ve yorum yapan kimse olmadığı için bu görevi ben üstleniyorum 👀 Yıllar önce babam bir markette denk gelip "bizimki okur bari…devamıAslında gönderi atmayacaktım da sizleri beni her seferinde etkileyen bu kitapla tanıştırmak istedim. Okudum diye işaretleyen sadece 4 kişi ve yorum yapan kimse olmadığı için bu görevi ben üstleniyorum 👀 Yıllar önce babam bir markette denk gelip "bizimki okur bari " deyip almıştı diye hatırlıyorum.Hemen okumuş etkisinden de bir daha çıkamamıştım.Sonraki yıl yeniden okudum, sevdiklerime önerdim. Birkaç yıl daha geçti ve geçenlerde elime alıp yeniden benzer duygular ve hüzünle sonlandırdım. Her seferinde fazlasıyla duygulanmamın nedeni gerçek bir hikaye ve kitabın arkasındaki fotoğrafların da bahsi geçen Umut bebeğe ait olması. Ayrıca hâlâ aynı kaderi paylaşan yüzlerce yüreğin olduğunu bilmek beni daha dikkatli bir okumaya ittiğinden ister istemez bağ kuruyorum sanırım. ^⁠_⁠^ Temelinde basit bir kitap(bir kitaba ne kadar basittir denebilir bilemiyorum gerçi) ,kısa cümleler,samimi üslup.Farklı bir şeyi yok aslında ama farklı olan asıl şeyi de bu.Hayattan olması,yormaması,elime aniden ve şans eseri geçmiş olması... Gerek Umut'un gerekse annesinin gözünden okuduğumuz mücadele takdir edilesi.Umut'un gözünden dedim diye de onu büyük sanmayın,daha 1 yaşında bile değil.Annesinin dediği gibi"minik adam" o. "minik adam" bir çocuk için sanıldığından daha ağır bir ifade aslında. Arkasında acıları var çünkü. "Adam"kelimesinin yükü küçücük omuzlarda taşınıveriyor çünkü. Onun hikayesinde bir anne en değerlesini maskeli doktorlara bırakıyor, çocuğunu kendi elleriyle hemşirelere teslim ediyor.Sonra bekliyor...bekliyor.Gelecek iyi olan haberleri, her şeyi unutturacak o gülümsemeyi,minik gamzeleri,yeniden tutabileceği elleri,mis kokusunu, ondan olanı,umudunu,Umut'u... Gün geliyor dünyayı yerinden oynatabileceğine inanan insanın yapabileceği tek şey bu oluyor.Yüceltilen şeyler küçücük kalıyor.Çünkü yapabileceğiniz tek şey o olunca umut edip beklemek bile zor geliyor. 🫂🤍"Ayaklarının altından öpmek,bir veda... Karnıma çekerdim hep ayaklarımı, saklardım;annem onları öpmesin diye." 🫂🤍"Bedeninizi tüm ağırlığıyla hissetseniz bile yok oluyorsunuz bazen." 🫂🤍"Benim dünyam köşeli, gökyüzüm yok."