Yaz yaklaşıyor... .✦ ݁˖. ݁₊ ⊹. ݁˖ .✦ ݁˖ Zaten yazdan nefret ederken bunu izlemem ne kadar iyi oldu tartışılır. 45 dakikacık bir şey olmasına rağmen o kadar şey yaşatıyor ki insana... Ah ahh Hotaru, yaz tatilleri için amcasının yanına…devamıYaz yaklaşıyor...
.✦ ݁˖. ݁₊ ⊹. ݁˖ .✦ ݁˖
Zaten yazdan nefret ederken bunu izlemem ne kadar iyi oldu tartışılır. 45 dakikacık bir şey olmasına rağmen o kadar şey yaşatıyor ki insana... Ah ahh
Hotaru, yaz tatilleri için amcasının yanına kalmaya gidiyor. Küçükken bir gün yokailerin yaşadığı bir ormanda kaybolması ile Gin ile karşılaşıyorlar. Gin insanlara dokunursa yok olmak üzerine lanetlenmiş. Küçük Hotaru'nun ormandan çıkmasına yardım etmesiyle arkadaş oluyorlar ve bundan sonraki her yaz günü görüşmeye başlıyorlar.
⋆˚꩜｡
Yaz tatili için dedemin yanına köye gittiğimiz zamanları hatırlattı. Tabi o zamanlar çocuk olduğum için köyden nefret ediyordum. Yine de 13 yaşına kadar her yaz oradaki sihirli ağaçların arasında geçti benim için. (O zamanlar köyde kalmamak için ağlayıp kendimi yirtsam da...) Köye giderken ne kadar büyüdüğümü görünce söyleyeceklerini duymak için ne kadar heyecanlanıyordum... Hotaru'da Gin'e okul formalarını getirip gösterdiğinde çok iyi anladım...
Doğup hayatımın çoğunu geçirdiğim bu şehirdense geçmişte kalan eski bir evi, evim olarak hissetmem garip. Annem, dedem, anneannem ve ben... ağaçlar, kuşlar, sincaplar (az çektirmemislerdi, biz uyumaya calisirken tavanda geziyorlardi), kediler... yattigimiz odadan görünen deniz. Komşunun durmadan havlayan köpeğin unutmamak lazım! Kapıdaki dut ağacındaki salıncağım...
Gerçekten şimdi düşününce büyülü zamanlardı.
Dedem öldükten sonraysa geriye sadece anılar kaldı. Onlar da zaman içinde soluyorlar. Şimdi bile tam hatırlayamadığım silik kesitlere dönüştüler. Her şey bir gün yok olacak, değil mi?
mavi.portakalçok duygulandım okurken mekanı cennet olsun dedenizin
