Raf Yorumu: Hanife AYGÜN (@vadinin

Kürk mantom yok, Madonna da değilim ama bende bir kadınım ve kitabı okudum. İlk yayımlanma tarihi; 1943 Konu; Aşk O zamanlar gazetede Büyük Hikaye başlığı altında 48 bölüm olarak yayımlanmış, düşünsenize dizi gibi bölüm bölüm tek fark televizyon değil gazetede!…devamıKürk mantom yok, Madonna da değilim ama bende bir kadınım ve kitabı okudum. İlk yayımlanma tarihi; 1943 Konu; Aşk O zamanlar gazetede Büyük Hikaye başlığı altında 48 bölüm olarak yayımlanmış, düşünsenize dizi gibi bölüm bölüm tek fark televizyon değil gazetede! :) Daha sonradan tiyatro ve sinemaya uyarlanmış eser. Lise yıllarımdan beri sürekli duyduğum, okuyanların öve öve bitiremediği, hala okumadın mı? diye tepki aldığım kitap!! Birkaç yıldır kitaplığımda duruyordu, bir ara okumaya başladım da geri bıraktım. Enerjiye inanan bir insanım, kitapların karşısında durduğumda kendini elime çektirebiliyorsa okunma zamanı gelmiştir diye düşünürüm, tam da uygun zamanda tekrar elime aldım, tamamladım. Okumaya ara vermem gerektiğinde devamında neler oluyor acaba dediğim, okuyunca da bitmesin diye kendimi frenlediğim bir kitap oldu benim için. Daha iyi kitaplar var mı? var tabi, ama bu da Sabahattin Ali yani! Bana göre kitapta iki karakter var; Raif ve Maria. Baş kişi Raif olduğu için onun duygu dünyasını, olaylar karşısında duruşunu, neden böyle bir karakter olduğunu vs... ayrıntısıyla öğreniyoruz ama ya Maria! Neden Raif'e inanmakta bu kadar geciktin be kızım! demeyeceğim. Çünkü bende bir kadınım ve seni hissedebildim. Belki de seni bu hale getiren başka Raifler geçti hayatından. Raif bu kadar övülmüş ama yazar Maria'nın da hakkını kitaba adını vererek teslim etmiş bence. Bu sözüm de Raif(ler!)e; bazen bazı şeyler hiç de zannettiğimiz gibi olmayabiliyormuş. Son kısımlarda yazar tıpkı şimdi dizilerde en heyecanlı yerlerinde reklam girer yada sahne orda biter bir hafta bekletilir ya insan onu yapmış resmen, "ta ki düne kadar" diye diye bir ileri iki geri yapmış. Toz pembe sonlara alıştırıldık diye midir nedir sonu hoşuma gitmedi, gerçek hayatta olabilecek bir son olmuş, içim burkuldu. Kitabı sevmemdeki etken kendimi de görebilmiş olmamdandır. Okuyalım, okutalım...