Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Dün akşam eşimle 2017 yapımı Marrowbone filmini izledik. Başlarda ağır ilerleyen temposu yüzünden açıkçası biraz sıkıldık; film sanki bir türlü derdini anlatmaya başlayamıyor gibiydi. Ama ortalara doğru atmosfer yavaş yavaş oturdu, karakterlerin arasındaki gizem derinleşti ve "burada bir şeyler ters…devamıDün akşam eşimle 2017 yapımı Marrowbone filmini izledik. Başlarda ağır ilerleyen temposu yüzünden açıkçası biraz sıkıldık; film sanki bir türlü derdini anlatmaya başlayamıyor gibiydi. Ama ortalara doğru atmosfer yavaş yavaş oturdu, karakterlerin arasındaki gizem derinleşti ve "burada bir şeyler ters gidiyor" hissi bizi filmin içine çekti. Filmin en güçlü tarafı, klasik korku-gerilimden çok psikolojik gizem tarafına yaslanması. Kafa karışıklığı bilinçli kurulmuş; izledikçe parçaları birleştirmeye çalışıyorsunuz. Sonlara doğru gelen ters köşe gerçekten etkiliydi. Hatta o kırılma noktası filmin bitmesine yaklaşık 25 dakika kala geldiği için "acaba asıl büyük ters köşe daha sonra mı gelecek?" diye düşündüm ama film o ikinci hamleyi yapmadı. Yine de atmosferi, hüznü ve sürpriz finaliyle izlemeye değer bir gerilim olmuş. Peki film ne anlatıyor? Hikâye, anneleriyle birlikte geçmişlerinden kaçıp eski bir aile malikânesine yerleşen dört kardeşin etrafında dönüyor. Annenin ölümünden sonra kardeşler bir süre bunu saklamak ve birlikte kalabilmek için mücadele ediyorlar. Ancak evin üst katından gelen gizemli sesler, geçmişten gelen tehditler ve ailenin karanlık sırları ortaya çıkmaya başlayınca film bir hayalet hikâyesinden çok travma, suçluluk, kayıp ve insan zihninin kendini korumak için neler yapabileceği üzerine etkileyici bir psikolojik drama dönüşüyor. Oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle Allie karakterini canlandıran Anya Taylor-Joy, bugün çoğu kişinin onu The Queen's Gambit dizisindeki Beth Harmon rolüyle tanıdığı dönemden birkaç yıl önce bile ne kadar güçlü bir ekran varlığına sahip olduğunu gösteriyor. Filmin duygusal yükünü taşıyan isimlerden biri de kesinlikle o. Korku filmi beklentisiyle açanlar hayal kırıklığı yaşayabilir; ama psikolojik gerilim ve sürpriz sonları sevenler için sabır gösterildiğinde karşılığını veren filmlerden biri. Özellikle finalden sonra ilk sahneleri zihninizde yeniden değerlendirmeye başlıyorsunuz. Bu da filmin en büyük başarısı. Ayrıca son dönemde popülerleşen birçok psikolojik gerilimde gördüğümüz "güvenilmez anlatıcı" yaklaşımını oldukça başarılı ve duygusal bir şekilde kullandığını da eklemek lazım. Bu yönüyle, bittiğinde üzerine konuşulacak filmlerden biri.