“İnsan, toprağın altında yatanı özlerken aslında sadece bir kişiyi özlemez. Onunla güldüğü günleri, ona anlattığı şeyleri, sesini, varlığını, hatta sıradan sandığı anları özler. Ve sonra anlar ki; bazı boşluklar dolmuyor. İnsan sadece, o boşlukla yaşamayı öğreniyor.”