Raf Yorumu: Nyx Aurelia (@aurelliaa)

Spoiler içeriyor "Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler…devamı"Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler var. Geride neler bıraktığınızı anlamadık belki de. Bir zamanlar nelerin iyi olduğunu hatırlamalıyız.." *Filmi bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın büyüse bile içindeki çocuğu tamamen kaybetmemesi gerektiği oldu. Küçükken çoğu insan bir an önce büyümek ister. Çünkü büyüyünce daha özgür olacağını, kimsenin ona karışmayacağını düşünür. Ama yetişkinlik aslında dışarıdan göründüğü kadar kolay ve kusursuz değildir.. Jenna, 13 yaşında bir çocukken popüler olmayı, diğer insanlar tarafından kabul görmeyi ve bir an önce büyümeyi istiyor. O yaşlarda insan bazen kendisine gerçekten değer veren insanları fark edemeyebiliyor. Başkaları tarafından beğenilmek uğruna yanlış şeyler yapabiliyor. Bence bu yüzden Jenna'yı yargılamak zor. Çünkü kendini beğenmeme, popüler olma isteği ve kabul görme arzusu o yaşlarda birçoğumuzun yaşadığı şeyler.. Bir anda kendisini 30 yaşında bulan Jenna, yetişkinler dünyasının düşündüğü kadar mükemmel olmadığını görüyor. Başarı, popülerlik ve dışarıdan güzel görünen bir hayat, insanı gerçekten mutlu etmeye yetmeyebiliyor. Üstelik farkında olmadan yaptığı bazı yanlışlarla sevdiği insanlardan uzaklaştığını da anlıyor. Çevresinde de aslında kendisini sevmeyen yanlış arkadaş seçimleri de buna dahil.. Filmin bana hissettirdiği en önemli şeylerden biri, çocukluğun masumiyetini, dürüstlüğünü ve samimiyetini tamamen kaybetmemek gerektiğiydi. Büyümek, robotlaşmak anlamına gelmemeli. İnsan yaş aldıkça değişebilir, sorumlulukları artabilir ama içindeki o saf ve neşeli tarafı tamamen kaybetmek zorunda değil.. Keşke çocukluğumuz gelecekteki kendine uğrayıp bir çeki düzen verse diye düşünüyorum. Çünkü yetişkinler dünyasında insanlar zaman zaman çıkarların, hırsların ve memnuniyetsizliklerin içinde kaybolabiliyor. Oysa çocukluğun o temiz bakışı, bazen bize gerçekten önemli olan şeyleri yeniden hatırlatabilir.. Film, sadece büyümeyi anlatan eğlenceli bir film değil. Aynı zamanda insanın kendisini, değer verdiği insanları ve içindeki çocuğu unutmaması gerektiğini hatırlatan sıcak ve düşündürücü bir hikâye..