Raf Yorumu: livanova (@livanova)

Kaçıncı dakikasında olduğumu bilmiyorum ama durdum Abi kız çok pis o saçı var ya saçı kuş yuvası saçı bide otobüsete çocukla karşılaşıyor daha da arsa kaldırıyor çarpılmış saçlarını Yemek yiyişi filan.. Hani böyle sıralama yaparsın ya bana pis hissettiren hareketler…devamıKaçıncı dakikasında olduğumu bilmiyorum ama durdum Abi kız çok pis o saçı var ya saçı kuş yuvası saçı bide otobüsete çocukla karşılaşıyor daha da arsa kaldırıyor çarpılmış saçlarını Yemek yiyişi filan.. Hani böyle sıralama yaparsın ya bana pis hissettiren hareketler diye he işte başı çeker Bu arada film bitmedi ismini çokça duyduğum için izleme kararı aldım ve izliyorum da yani bitmeden yorum yapmam genelde Analiz ederdim iyi bir yorum yapmaya çalışırım İleriki bölümlerde düzelmezse ben bunun taa ebesini yani Tekrar yorum yaparım bittikten sonra İzliyorum: Ay bir sahne var öldüm bittim gülmekten sinir bozucu da Emma kızın okula geliyor arkadaşları görüyor bunu ertesi gün bir sillik kaltak benim yatağımda çıplak yatmıştı ortamı burami elemisti diyor kendine pay çıkarıyor sana asla orami yalatmicam diyor geberdim amk _____ Mavi En Sıcak Renktir, yalnızca iki kadının aşkını anlatan bir film değil; aynı zamanda sınıf farklarını, kimlik arayışını, ilişkilerdeki güç dengesini ve sevginin tek başına neden yeterli olmadığını anlatan oldukça gerçekçi bir yapım. Filmin başında beni ilk etkileyen şey Adele'in görünüşü ve davranışları oldu. Dağınık saçları, yemek yiyişi, sürekli ağzının açık oluşu ve özensiz tavırları ilk başta karaktere karşı mesafe koymama neden oldu. Ancak ilerledikçe bunun bilinçli bir tercih olduğunu düşündüm. Adele, kusursuz ve estetik bir karakter değil; bütün kusurlarıyla, doğal hâliyle gösteriliyor. Yönetmen onun sıradanlığını saklamıyor. Emma ile tanışmaları da dikkat çekici. Adele onu ilk gördüğü andan itibaren etkileniyor; bu etki rüyalarına kadar uzanıyor. Daha sonra yeniden karşılaşıyorlar ve ilişkileri başlıyor. Fakat burada dikkatimi çeken nokta şu oldu: Emma, Adele'ye önceki ilişkisinin iki yıl sürdüğünü söylüyor. Daha sonra Emma ile Adele'nin yakınlaştığını görüyoruz ama eski sevgilisiyle ilişkisinin tam olarak ne zaman bittiği gösterilmiyor. Bu belirsizlik, Emma'nın ilişkiler konusunda sınırlarının Adele kadar net olmadığını düşündürdü. Filmin en dikkat çekici yönlerinden biri de iki ailenin tamamen farklı dünyaları temsil etmesi. Adele'nin ailesi daha geleneksel, daha sade ve daha muhafazakâr bir yaşam sürüyor. Emma'yı eve getirdiğinde onu sevgilisi olarak değil, sadece "arkadaşım" diye tanıtıyor. Bu ayrıntı, Adele'nin ailesinden çekindiğini ve cinsel yönelimini rahatça ifade edemediğini gösteriyor. Sofradaki konuşmalar da oldukça günlük; iş, yemek ve sıradan hayat üzerine ilerliyor. Emma'nın ailesinde ise bambaşka bir atmosfer var. Evde sanat, felsefe ve kültür konuşuluyor. Emma'nın Adele'yi sevgilisi olarak saklama ihtiyacı yok. Ailesi daha rahat ve daha kabul edici görünüyor. Ancak bu ortamın içinde Adele kendini yabancı hissediyor. Konuşmalara katılamıyor, sessizleşiyor ve zamanla Emma'nın dünyasına ait olmadığını hissetmeye başlıyor. Bu yalnızca ekonomik değil, kültürel bir uzaklık da yaratıyor. İlişki ilerledikçe bu fark daha belirgin oluyor. Yemek yaptığı akşam bunun en güzel örneklerinden biri. Adele mutfakta çalışan, misafirlerle ilgilenen ve herkese hizmet eden kişi oluyor. Emma ise arkadaşlarıyla sanat ve fikirler üzerine sohbet ediyor. Bu sahnede Adele'nin emeği görünürken, düşünceleri görünmez kalıyor. Emma'nın zaman zaman Adele'yi entelektüel açıdan yetersiz görmesi ve onu başka alanlara yönlendirmeye çalışması, ilişkideki eşitsizliği artırıyor. Filmdeki uzun cinsellik sahneleri ise bana göre gereğinden fazlaydı. Bir süre sonra karakterleri anlamaya katkı sağlamaktan çok hikâyenin ritmini yavaşlatıyor. İlişkideki en büyük tartışma konusu aldatma. Adele fiziksel olarak Emma'yı aldatıyor ve bu büyük bir hata. Ancak bana göre Emma da kusursuz değil. İlişkinin başından itibaren eski sevgilisiyle bağını tamamen koparmaması, başka insanlarla rahat yakınlık kurabilmesi ve zaman zaman Adele'yi küçümseyen tavırları dikkat çekiyor. Bu yüzden Adele'nin aldatmasının ilişkinin tek sebebi olduğunu düşünmüyorum. Bence bu olay, zaten uzun süredir yıpranan ilişkinin son kırılma noktası oldu. Beni en çok rahatsız eden sahnelerden biri restorandaki buluşmaydı. Adele'nin Emma'nın ellerini öpmesi ve yalvarırcasına onu geri kazanmaya çalışması romantik değil, insanın kendini değersizleştirdiği acı bir andı. O sahnede sevgi değil, çaresizlik hissediliyordu. Final ise filmin en güçlü bölümüydü. Emma'nın Adele'yi sergiye çağırması ilk başta umut gibi görünse de, sergide Emma'nın artık yeni bir hayat kurduğu açıkça görülüyor. Yeni partneri, yeni çevresi ve yeni düzeni var. Adele ise hâlâ geçmişin yükünü taşıyor. Sergiden sessizce çıkıp gitmesi, Emma'nın artık geri dönmeyeceğini kabul ettiği an gibi hissettirdi. Büyük bir hesaplaşma olmadan biten bu final, gerçek hayattaki birçok ayrılık gibi sessiz ama çok etkileyiciydi. Sonuç olarak film bana göre bir tarafı tamamen haklı, diğer tarafı tamamen suçlu göstermiyor. Emma zaman zaman kibirli, mesafeli ve çifte standartlı davranıyor. Adele ise duygusal olarak Emma'ya fazlasıyla bağımlı hâle geliyor ve yaptığı aldatmayla büyük bir hata yapıyor. İkisi de birbirini seviyor ama aynı ilişkiyi yaşamıyor. Biri özgürlüğü ve kendi dünyasını korumaya çalışırken, diğeri ait olmayı ve koşulsuz kabul edilmeyi istiyor. Bu yüzden aşkları ne kadar güçlü olursa olsun, yolları sonunda ayrılıyor.