Raf Yorumu: Ulker (@ulker

Bugün Baby Driver izledim (bir tavsiye üzerine). Güzeldi, sevdim, gerçekten hoşuma gitti. Ama film hakkında genel bir yorum yapmak yerine en çok dikkatimi çeken noktadan bahsetmek istiyorum. En çok etkilendiğim şey, Baby’nin hayatını müzikle “uyuşturması” oldu. Müzik onun için sadece…devamıBugün Baby Driver izledim (bir tavsiye üzerine). Güzeldi, sevdim, gerçekten hoşuma gitti. Ama film hakkında genel bir yorum yapmak yerine en çok dikkatimi çeken noktadan bahsetmek istiyorum. En çok etkilendiğim şey, Baby’nin hayatını müzikle “uyuşturması” oldu. Müzik onun için sadece eğlence değil, adeta terapi, kaçış, konsantrasyon ve kimlik. Kulaklıkları çıkarıldığında dünyası dağılıyor. Bu yüzden film boyunca müzik, Baby’nin iç dünyasını temsil ediyordu bana göre. Onun alışkanlıkları dışarıdan bakan normal insanlara garip gelebilir. Ama benzer şeyler yaşayan biri, neyi neden yaptığını hemen anlayabiliyor. Ben de aşırı stresli ya da kaygılı olduğumda oturup duygularımın geçmesini beklemem. Tam tersine, garip davranışlar sergilerim, saçma sapan uğraşlar edinirim. Bunu komik ya da havalı görünmek için yapmam. Ki zaten çoğu zaman pek öyle de görünmez. Geçenlerde büyükbabam ve babam aynı anda hastalandığında çok üzgün bir ruh halindeydim. Bir arkadaşımla konuşurken bana birden, “Sen üzgün olduğunda normalinden daha komik davranıyorsun.” dedi. O an üzerinde durmamıştım ama sonra neden öyle söylediğini anladım. Meğersem ben içimdeki üzüntü, stres, kaygı herneyse işte onu bastırmak için gereğinden fazla garip davranıyormuşum. Ve işin en garip yanıda bunun farkına sonradan varmam vr bile isteye yapmamam. Baby’nin kulağındaki uğultuyu bastırmak için sürekli müzik dinlemesi bana çok tanıdık geldi. Ben değilmiyim ya 24/7 kafasındaki sesleri susturmak için kulaklıkla yapışık ikizler gibi dolaşan. İnsanın kafasının içindeki sesleri susturmak için kendine bir uğraş bulması… Benim için bu çoğu zaman müzik oluyor. Sanırım filmi bu kadar sevmemin sebebi de buydu. Konusundan çok, Baby’nin müziğe tutunma biçiminde kendimden bir parça gördüm. Yalnız bir noktaya dikkat çekmek isterimki, Baby’nin sürekli müzik dinlemesinin nedeni filmde fiziksel bir tinnitus (kulak çınlaması). Benimki ise daha çok stres, kaygı veya zihni sürekli meşgul eden düşüncelerle başa çıkmak için müziğe yönelmek. İkisi aynı şey değil, ama ikisi de müziğin bir başa çıkma yöntemi olarak kullanılmasına güzel bir örnek yada herneyse onu diye biliriz. Huh sonunda bitti. Toparlayıp yazamıyacağımı sanıyordum ama bitirdim. Filmi izleyip bitirmemin üzerinden 2 saat geçmesine rağmen bir türlü yazmaya başlayamıyordum ve nihayetinde film boyunca aklımda dolaşan cümleleri yazıya döktüm(pekte içime sinmedi ama neyse kafamın daha sakin olduğu bir zamanda düzenlerim) 2 saat öncesine kadar ağlamak üzereydim ama şu an çok sakinim. Yazmak rahatlatıyor btw.