Raf Yorumu: Mustafa (@mustafaes)

YÜREĞİ YUFKA İNSANLARDAN KORKUN Çünkü onlar sessizdir. Çünkü onlar çoğu zaman affeder. Sustukları için hiçbir şey hissetmediklerini sanırsınız. Sabrettikleri için sınırları olmadığını düşünürsünüz. İyi niyetlerini zayıflık, anlayışlarını mecburiyet zannedersiniz. Ama yanılırsınız. Çünkü onlar her kırgınlığı içlerinde sessizce yaşar. Her hayal…devamıYÜREĞİ YUFKA İNSANLARDAN KORKUN Çünkü onlar sessizdir. Çünkü onlar çoğu zaman affeder. Sustukları için hiçbir şey hissetmediklerini sanırsınız. Sabrettikleri için sınırları olmadığını düşünürsünüz. İyi niyetlerini zayıflık, anlayışlarını mecburiyet zannedersiniz. Ama yanılırsınız. Çünkü onlar her kırgınlığı içlerinde sessizce yaşar. Her hayal kırıklığını binlerce kez tartar, ölçer, biçer. Her seferinde bir şans daha verir. Bir kez daha anlamaya çalışır. Bir kez daha "Belki düzelir." der. Ve fark etmeden... En çok da kendilerini tüketirler. Bir kalbi tüketen şey tek bir büyük kırgınlık değil, sürekli tekrarlanan küçük incinmişliklerdir. Kıymet vere vere yorulurlar. Anlata anlata susmayı öğrenirler. Çünkü bazı insanlar son kez konuşmaz, son kez susar. Bence asıl veda odur. Çünkü bazı insanlar sesini yükseltmez. Kalbini yorar. Tehlikeli bir sessizliktir bu. Çünkü dışarıdan sakin görünen o insanın içinde çoktan fırtınalar kopmuştur. Ve sonra... Hiç beklemediğiniz bir gün gelir. Ne bağırırlar Ne kavga ederler Ne hesap sorarlar. Sadece giderler. Üstelik sizi terk ederken bile teşekkür edecek kadar zarif olabilirler. Ama bir daha dönmezler. Çünkü sabrın bittiği yerde öfke başlamaz, sadece bağ biter. En ağır kararlar öfkeyle değil, defalarca kırılmış bir kalbin sessizliğinde verilir. Çünkü o karar bir öfke anında verilmemiştir. Aylarca... Belki yıllarca süren sessiz bir acının içinde olgunlaşmıştır. Onların vedası, bir anlık kızgınlığın değil... Bitmiş bir umudun sonucudur. Sanırım bu yüzden geri dönüşü yoktur. Çünkü yüreği yufka insanlar, en büyük kararlarını öfkeyle değil... Tükenen sabırlarıyla verirler. Ve tükenen sabır, öfkeden çok daha keskindir. Öfke geçer. Kırgınlık iyileşebilir. Ama tükenmişlik çoğu zaman geri dönmez. Bir insanın sessiz kalması, vazgeçmediği anlamına gelmez. Bazen sessizlik... Artık söyleyecek hiçbir şeyinin kalmadığını gösterir. O noktadan sonra duyacağı hiçbir özür, hiçbir açıklama, hiçbir vaat onları geri getiremez. Yufka yürekli insanlar kolay kolay vazgeçmez. Ama vazgeçtiklerinde geri dönüş ihtimallerini de yanlarında götürürler. Çünkü onlar gitmeye karar verdiklerinde... Aslında kalpleri veda edeli çok olmuştur. O yüzden yüreği yufka insanlardan korkun. Çünkü en yumuşak kalpler... En sert vedaları eder. En sessiz insanlar... En kesin kararları verir. Ve unutmayın... En tehlikeli veda, öncesinde hiçbir kavga yaşanmayan vedadır. Bazı kapılar öfkeyle çarpılmaz. Sessizce kapanır. Ama bir daha asla açılmaz. (s.a.ç)