Raf Yorumu: vadideki_zampara (@vadidekizampara)

İzleyeli bir hafta oldu bir şeyler not etmek istiyorum hakkinda. Kahramanlık hikayelerine her zaman merakim oldu. Küçükken okuduğum kitaplarda geçen krallar, devler, periler, padişahlar, sihirler, büyüler, kentler, konuşan hayvanlar, yaratiklar, dünyalar... Sonsuza kadar sayabilecegim gercek dışı veya gercekle hayal ürününün…devamıİzleyeli bir hafta oldu bir şeyler not etmek istiyorum hakkinda. Kahramanlık hikayelerine her zaman merakim oldu. Küçükken okuduğum kitaplarda geçen krallar, devler, periler, padişahlar, sihirler, büyüler, kentler, konuşan hayvanlar, yaratiklar, dünyalar... Sonsuza kadar sayabilecegim gercek dışı veya gercekle hayal ürününün birleşimi renklilikler. Hayal gücümü kullandirtan bende hayranlık uyandıran sıkıcı olmayan her şey. Bu zaten bütün çocukların ilgisini çeken şeylerdi. Kitaplar, çizgi filmler, oyuncaklar... Hatırlıyorum çocukken televizyonda izlediğim ne olursa olsun bir pembe dizi veya herhangi bir film fark etmez kimler iyi kimler kötü hemen tespit etmeye çalışır iyileri tutarak izlerdim. Hikayelerin geneli bu düşünce üzerine kurulu iyilik ve kötülüğün savaşı ve iyiliğin galip gelmesi. Küçükken kolaydı bunu ayırt etmek. Zaten her şey biz anlayalım diye cok acik ve basit şekilde gösteriliyordu, bir kere iyiler hep güzel ve temiz görünümlülerdi kötülerse cirkin, pis... Ama işte büyüdükçe kendi celiskilerimizin de farkina variyoruz, iyiligin ve kötülüğün o kadar da keskin sinirlar ardinda olmadigini da. Bazi keskinlikler vardir elbet. Ama hikâyeler artik daha da bi karmasik olmaya başlar. Mesela yüzüklerin efendisini izlerken küçükken gollumdan nefret ederdim igrenc cirkin yaratik ama artik büyümüş olan biz onun hikayesini anlıyoruz ve aciyoruz sadece. Sauron'sa hâlâ kötü tabi. Onu tutmak yok e mi. (Nasi konuyu yine lotra getirdim ama yaa iste kalirsiniz öyle). NEYSE ODYSSEY DİYORDUK. İşte canolar bu iyiler ve kötüler ve bir sürü canavarin, tanrinin, yaratığın, perilerin, kralların, savaşçıların, kahramanlarin, korkaklarin, zaferlerin ve yenilgilerin oldugu hikayeler bu yüzden cok önemli. Ne yüzünden? Bizim yüzümüzden. İnsan olduğumuz için, insanlik kültürünün bir parçası, geçmişi, mirası olduğu icin. İlyada ve odysseia'yi okumadim simdiye kadar. Ama truva savaşını ve odysseusun yolculuğunu ordan burdan okumuştum. Bir de bundan bi kac yil önce cok popüler olmus iki kitap vardi: Ben kirke ve akhilleusun şarkısı. İkisini de okumustum ve özellikle ben kirke'de odysseus cadı kirke'nin yaninda bir yil kaldigi icin hikâyesine hakimdim. O yüzden filmden beklentim yüksekti. Filmse bu bahsettiğim ögeleri yani bir mitin yunan mitinin taşıdığı bütün o gerçek dışılığı, farklılığı evet büyük çoğunlukla barındırıyor. Ama o kadar ruhsuz ki hani sanki savaşın kazanilmasinda en az akhilleus kadar büyük rol oynamis o kurnaz, o hilekar hem iyi hem kötü ama kesinlikle cok ilginc bir karakter olan zaten bu ilgincligiyle, sıra dışılığıyla anlatılmaya değer, sırf kendisi icin koskocaman destan yazilan odysseus'u degil de biz şehirler yıktık, insanlar katlettik hüüğ diye ağlayan, günahlarının kefaretini ödeyen bir derviş görüyoruz. Evet odysseus yaptıkları için bir yandan pişmanlık duyabilir ama that wasn't the whole point. Anlatabiliyor muyum bilmiyorum ama o "şey" yok filmde, filmin hicbir yerinde. Biz odysseus'u izlemiyoruz sanki onun sadece bir yanını görüyoruz ve bu yeterli degil ama bütün film bu sadece bize anlatılmak istenen kısmıyla alakalı ki nolan bunu zaten bilerek yapmistir. Ama iste hic olmamış be abi ya. Filmi izlerken gerçekten cok güzel olan yerler vardi özellikle cyclopsun magarasi kismi mesela bu filmdeyim şu an evet diyebildim ama bütün resme baktığımızda film bittikten sonra eh güzeldi demek sadece... Bilmiyorum... ben daha fazlası icin gelmistim. Daha fazlası olabilirdi. Harcanmis bir potansiyel görüyorum. Yazik edilmis bir hikaye. Taşıdığı potansiyeli asla yansitamamis nolan. Bakin mesela odysseus normalde truva savaşına gitmek istemiyor. Eşi var oğlu var cok mutlu, savaşa gitmemek icin topraga tuz ekiyor deli taklidi fln yapıyor sonra onu almaya gelenlerden biri sabanın önüne odysseusun oğlunu koyunca duruyor ve böyle anlaşılıyor numara yaptığı aliyorlar adami götürüyorlar. Sonra odysseus bunun için intikam aliyor. Yani o sabanin önüne oglunu koyarak foyasini ortaya cikaran adama bir şekilde iftira atiyor ve öldürtüyor. Böyle kinci bir herif. Böyle bir kahraman. Şimdi bir hikâyede anlatılan adama bakin bi de nolan'in yaptigi dervişimiz, tasavvuf ehli odysseumuza... Kesinlikle bilinçli bir tercih bu zaten ama hani olmamış hic. Basit bir süper kahramanvarimsi bisey olmus ama super kahraman da tam öyle super degil. Ayrica karakterlerin cogunun sürekli ekranlarda gördüğümüz alisildik yuzler olmasi da yine cok kotu... Sanki örümcek adam, batman (çünkü robert pattinsonun oynadigi antinousun pelerini kostümü fln da ayni o havayı veriyor) , anne Hathaway, zendaya izliyoruz karakterler yerine. Agamemnon'un Auramemnon oldugu yorumlarına yüzde yüz katılıyorum. O havayı veriyor cidden ve o kostümü istiyorz hic utanmadan bu olmayan cüssemizle. Onun disinda ne diyebilirim ki arkdslar müziği güzeldi sirens ve odysseus yani. Yani o üflemeli kısım tam biz degil mi ya. ANADOLU YA. Bu filmin iyi yani şu sürekli erteledigim homerosun ilyada ve odysseia'sini artik okumaya baslicam. Kitaplari aldim bile. Bu filme puanım btw 6.5-7.