Raf Yorumu: .. (@mmmxaaa)

Spoiler içeriyor Sabahattin Ali'nin İçimizdeki Şeytan kitabına başlarken beni bu kadar saracağını ve özellikle Ömer ile Macide arasındaki ilişkinin beni bu kadar içine çekeceğini düşünmemiştim. İlk görüşte aşka inanan ve bunu yaşamış biri olarak, onların karşılaşması ve aralarındaki bağ bana çok güzel…devamıSabahattin Ali'nin İçimizdeki Şeytan kitabına başlarken beni bu kadar saracağını ve özellikle Ömer ile Macide arasındaki ilişkinin beni bu kadar içine çekeceğini düşünmemiştim. İlk görüşte aşka inanan ve bunu yaşamış biri olarak, onların karşılaşması ve aralarındaki bağ bana çok güzel ve gerçek geldi. Fakat hikaye ilerledikçe Ömer'in kendi zaaflarıyla, kararsızlıklarıyla ve sorumluluk almaktan kaçışıyla yüzleşemediğini görmek beni hem düşündürdü hem de üzdü. Kitapta "içimizdeki şeytan" olarak bahsedilen durum, aslında insanın kendi korkularını, zaaflarını ve yanlışlarını başka bir güce yükleyerek kendini aklamasını anlatıyor. Ömer'in de çoğu zaman kendi seçimlerinin sorumluluğunu almak yerine içindeki şeytanı bahane etmesi, kitabın en düşündürücü taraflarından biri. Belki de Sabahattin Ali'nin asıl sorguladığı şey, insanın kendine karşı ne kadar dürüst olabildiği ve kendi hayatının sorumluluğunu ne ölçüde üstlenebildiği. Finaline ise gerçekten çok üzüldüm. Bu kadar güzel başlayan, beni içine çeken bir aşk hikayesi böyle bitmeli miydi diye düşündüm. Özellikle Ömer ve Bedri bana Selvi Boylum Al Yazmalım'daki İlyas ve Cemşit'i anımsattı. Bir tarafta sevdiğin ama sana huzur veremeyen, kendi sorunlarıyla mücadele edemeyen biri; diğer tarafta ise yanında güveni, anlayışı ve sakinliği bulduğun biri. Macide'nin sonunda Bedri ile kalmasını anlayabiliyorum ama yine de içimde "Acaba Ömer farklı olsaydı her şey başka olur muydu?" sorusu kaldı. Kitap bittikten sonra en çok da Macide'yi düşündüm. Acaba sonrasında gerçekten mutlu oldu mu? Bedri ile kurduğu hayat ona aradığı huzuru verdi mi, yoksa Ömer'in onda bıraktığı iz hep kaldı mı? Belki de kitabın en güzel tarafı bu; hikaye bitiyor ama karakterlerin hayatı bizim zihnimizde devam ediyor. Ben finaliyle çok üzüldüm ama sanırım Sabahattin Ali'nin vermek istediği duygu da biraz buydu: Bazen sevgi tek başına yetmiyor; insanın kendi zaaflarıyla yüzleşmesi ve seçimlerinin sorumluluğunu alması gerekiyor. 10/10