Raf Yorumu: aleran (@aleran)

Spoiler içeriyor hayatın tekdüzeliğinden sıkılmış bir adam intihar etmeye karar verdiği gün, hiç bilmediği bir numarayı arar ve onunla konuşmaya başlar. aranılan kişi bir kadındır.farklı farklı konularda sohbetler edilir. adam ve kadın, her konuda birbirine zıt düşünür. konuşma biraz ilerlediği vakit adam…devamıhayatın tekdüzeliğinden sıkılmış bir adam intihar etmeye karar verdiği gün, hiç bilmediği bir numarayı arar ve onunla konuşmaya başlar. aranılan kişi bir kadındır.farklı farklı konularda sohbetler edilir. adam ve kadın, her konuda birbirine zıt düşünür. konuşma biraz ilerlediği vakit adam intihar etmekten vazgeçmiş, kadın intihar etmeye karar vermiştir. garip bir mevzudur açıkçası. kadın bu olana anlam veremeyip neden böyle olduğunu sorguladığı vakit, adamdan kendi numarasını vermesini ister. böylece intihar etme kararından vazgeçip vazgeçmediğini her gün onu arayarak anlayacaktır. adam numarayı verir. fakat verdiği numara kendi numarası değildir. kadın'ın numarasını kadına verir. zira aslında bütün kurgu kadının zihninde dönmektedir. hayattan sıkılan ve anlamsızlığından yakınan kadının ölüm ile yaşam arasında zihninden geçenleri anlatır öykü. kitapta birçok öykü var, lâkin aklıma kazınanı yukarıda anlattığım 'sanrı' adlı hikayesi oldu. 14 hikâye var, neredeyse hepsinde tek boyutlu düşünmekten sıyrılmış, olaylara birden fazla anlam yükleyerek bakan karakterler esas alınır. hatta birinde karakterimiz kedidir, sokaktaki yaşamından sıkılır ve evde yaşamak ister. o hikâye kedinin ağzından yazılır, bir kedinin nasıl da insan gibi düşünebildiğini görmek(!) üzerimde sanıldığı gibi bir etki yaratmadı. bir belgesel vardı, kediler üzerine. kediler ne düşünür'dü galiba adı. aklıma onu getiren bir hikâye oldu. bir hikayesinde de üçüncü boyut kırılıyor, karakter okuyucu ile konuşmaya başlıyor. birbirinden farklı gözükse de temelinde benzer hikayeleri anlatan bir kitap. ismi ve kapağı gereği ilgimi çekti, sonrasında içeriğiyle kendine devam ettirtti. tetikleyici unsurlara sahip bir kitap, bu yüzden daha olumlu bir ruh hâlinde okumak, okuyucular için iyi olabilir. 📌"herkes doğuştan insan olduğunu zannededururken, kaç kişi insan olmayı başarmanın bu kadar önemli bir şey olduğunu düşünürdü? kaçı dışını fazlaca önemsemeyip içiyle uğraşırdı?" 📌"farkındalıksızlar!" 📌"annemle, evdeki odamın bir duvarını adeta bir müzeye çevirmiştik, ölü çiçekler müzesi.. oysa o günlerde, o kurumuşluklar benim için dünyanın en canlı şeyleriydi. onca anlam yüklüyken içlerinde ve dışlarında..." hikâyenin devamı ise şöyle gelişir: 📌"annem neden erken geldiğimi soruyordu. bense odama doğru koşuyordum. gözlerim kapalı içeri girdim. açtığımda karşımda gördüğüm bomboş duvar beni selamlarken biliyordum; sanrımdan bana bir tek, ölü çiçeklerin içimde uçuşan ruhları kalacaktı."